Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»

Την περίοδο του Εθνικού διχασμού, ένας επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης ανέβαινε μ' ένα μουλάρι σ' ένα ορεινό και δύσβατο χωριό για να επιθεωρήσει τον εκεί δάσκαλο.
Στο δρόμο που επήγαινε συναντά έναν αγωγιάτη και τον ρωτά:

«Δε μου λες, π...ατριώτη, ο δάσκαλος τι είναι; Βενιζελικός ή βασιλικός;».
«Βενιζελικός», απαντά ο αγωγιάτης.
«Α, το γαϊδούρι.» σχολίασε ο επιθεωρητής.

Ο αγωγιάτης όμως ήταν Βενιζελικός και φίλος του δασκάλου και έτρεξε να μεταφέρει στον δάσκαλο τη στιχομυθία.
«Τo και το, δάσκαλε. Σε είπε γαϊδούρι».

Την επομένη μπαίνει ο επιθεωρητής στην τάξη και ρωτά το δάσκαλο ποιο είναι το μάθημα της ημέρας.
«Τα σημεία της στίξεως», απαντά ο δάσκαλος.
"Ας δούμε, λοιπόν, τι ξέρουν τα παιδιά", λέει ο επιθεωρητής.
Ο δάσκαλος σήκωσε ένα μαθητή, τον Σήφη, στον πίνακα και του είπε να γράψει τη φράση:
"Ο επιθεωρητής είπε, (κόμμα) ο δάσκαλος είναι γαϊδούρι (τελεία).
Αφού, έκπληκτος ο μαθητής, το έγραψε, τον ρωτά ο δάσκαλος:
"Ποιος είναι, παιδί μου, γαϊδούρι;".
"Ο δάσκαλος", ψέλλισε ο μαθητής.
"Και ποιος το είπε;".
"Ο επιθεωρητής, κύριε".
"Ωραία", είπε ο δάσκαλος.
"Σβήσε τώρα το κόμμα και βάλ' το αλλιώς":
Ο επιθεωρητής, (κόμμα) είπε ο δάσκαλος, (κόμμα) είναι γαϊδούρι".
Μόλις τελείωσε ο μαθητής, τον ρωτά ο δάσκαλος: "Ποιος είναι τώρα, παιδί μου, το γαϊδούρι;".
"Ο επιθεωρητής", απαντά δειλά ο μαθητής. "Και ποιος το είπε;" "Ο δάσκαλος", απαντά ο μαθητής.
Οπότε στρέφεται ο δάσκαλος στην τάξη και λέει:
"Είδατε παιδιά τι κάνουν τα κόμματα; Πότε βγάζουν γάιδαρο τον επιθεωρητή και πότε το δάσκαλο"...!

Είπε μονολογώντας ο παππούς, καθισμένος στην πολυθρόνα του μπροστά στη τηλεόραση που ανακοίνωνε και νέες μειώσεις στις συντάξεις:
Όταν ήμουν μαθητής, άκουγα κάθε τόσο τη δασκάλα μου να λέει:
«Να προσέχετε τα κόμματα! Ένα λάθος κόμμα, μπορεί να σας χαλάσει τελείως τη σύνταξη!»

Έπρεπε να περάσουν εξήντα χρόνια για να καταλάβω τι εννοούσε.

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Ο δάσκαλος που δίδαξε δημοκρατία. Η απεργία πείνας του Γιάννη Βαγενά το 1975

Ο δάσκαλος Γιάννης Βαγενάς

Μια πρόχειρη τέντα στημένη ανάμεσα σε δυο μουριές. Στη σκιά της, καθισμένος σ’ ένα ξύλινο σκαμνάκι ένας δάσκαλος. Το προαύλιο του 19ου δημοτικού σχολείου Νίκαιας είναι γεμάτο από κόσμο. Αρχές καλοκαιριού, η σχολική χρονιά βαδίζει προς το τέλος της. Γύρω από το δάσκαλο οι μαθητές του, κάποιοι από τους συναδέλφους του, όλος ο συνοικισμός. Ο δάσκαλος του σχολείου, Γιάννης Βαγενάς, μόλις έχει ξεκινήσει μια απεργία πείνας που μέλλει να γραφτεί στην ιστορία των αγώνων του λαού μας για δημοκρατία.


Ο «Μπινόκλης»


Μερικά χρόνια πριν, στα χωριά της ορεινής Γορτυνίας, ο «Μπινόκλης» και η συμμορία που οργάνωσε από αντικοινωνικά και εγκληματικά στοιχεία, έχουν γίνει ο φόβος και τρόμος κάθε αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, κάθε κομμουνιστή, κάθε απλού δημοκρατικού ανθρώπου. Όντας μέλος της οργάνωσης «Χ» του Γρίβα, και με πλούσια τρομοκρατική δράση στην περιοχή των Πετραλώνων στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση, βρίσκεται στη γενέτειρά του, συνεχίζοντας το «έργο» του: ανακριτής και βασανιστής των αγωνιστών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) καθώς και κάθε χωρικού που δεν υποστηρίζει τη δράση του.

Τα χρόνια περνούν και η χούντα προάγει τον Ευάγγελο Τσιατά («Μπινόκλης» ήταν το παρατσούκλι του…) σε επιθεωρητή εκπαίδευσης, χωρίς εξετάσεις, αριστίνδην για τις …υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Όταν επισκέφτηκε το 19ο δημοτικό σχολείο Νίκαιας, ήταν πρόεδρος της Ένωσης Επιθεωρητών. Η μέχρι τότε δημοκρατική δράση του δάσκαλου Βαγενά, αποτελούσε αγκάθι για τις υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας. Ο επιθεωρητής ανέλαβε να «ανακουφίσει» το καθεστώς των συνταγματαρχών από το ενοχλητικό αυτό «αγκάθι».

«Ήρθε ο επιθεωρητής να μας εξετάσει. Ο κύριός μας του μίλαγε, μα αυτός δεν έδινε σημασία. Μας έλεγε τα ίδια που ακούγαμε από τον Παττακό. Ο κύριος επέμενε και ο επιθεωρητής του φώναξε οργισμένα: -Έβγα έξω! Ο κ. Διευθυντής του σχολείου, μας απείλησε με αποβολή όταν φωνάζαμε πως θέλουμε το δάσκαλό μας» λένε οι μικροί μαθητές με ένα στόμα.


"Ριζοσπάστης"

Ο Γιάννης Βαγενάς είναι συνδικαλιστής, στέλεχος της Διδασκαλικής Ανανεωτικής Συνδικαλιστικής Κίνησης (ΔΑΣΚ). Έκανε μεγάλο αγώνα για την κάθαρση στη Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΔΟΕ). Ήταν ο μόνος δάσκαλος που έκανε αποχή από το μάθημά του, λίγους μήνες πριν, στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, το 1974. Οι «αρμόδιοι διοικητικοί παράγοντες» τον τιμώρησαν δίνοντας εντολή να του κρατηθούν δυο μεροκάματα από το μισθό του. Αποτελεί μόνιμο στόχο των χουντικών που προσπαθούν να τον εξοντώσουν επαγγελματικά και ηθικά. Έτσι, στέλνουν τον επιθεωρητή Τσιατά, να τον ταπεινώσει. Λογάριαζαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο!


«Με διώκουν γιατί είμαι συνδικαλιστής!»

Αφηγείται ο δάσκαλος Βαγενάς:

«Αυτοί που έκαναν ρεβεράτζες και υμνολογούσαν τους χουντικούς δικτάτορες για να ανέβουν ψηλά, παραγκωνίζοντας συναδέλφους τους, με προκάλεσαν. Ο κ. Τσιατάς ήρθε προκατειλημμένος να με ταπεινώσει. Ενώ υπάρχει διαταγή από το υπουργείο Παιδείας να μη γίνεται επιθεώρηση παρά μόνο σε νέους δασκάλους, που έχουν ανάγκη έκθεσης και ενώ ισχυριζόταν ότι ήρθε για επίσκεψη, κάλεσε στον πίνακα ένα μαθητή και του έδωσε ένα πρόβλημα αριθμητικής. Σε διαμαρτυρία μου γιατί κάνει επιθεώρηση, αυτός άρχισε να με προσβάλει. Αναγκάστηκα να αποχωρήσω από την αίθουσα.


Επέστρεψα μετά λίγα λεπτά και βρήκα μέσα το διευθυντή του σχολείου. Στην παράκλησή μου προς τον κ. Τσιατά να πάμε στο γραφείο να συζητήσουμε, δεν μου έδωσε σημασία και αφού επέμενα, φώναξε οργισμένα μπροστά στους μαθητές μου να βγω έξω. Το ίδιο και ο διευθυντής. Ζήτησα τότε έγγραφο της αποπομπής μου. Οι μαθητές στο μεταξύ επενέβηκαν και άρχισαν να διαμαρτύρονται. Με ταπείνωσαν και προκειμένου να κάνω κάτι που δεν μου επιτρέπουν οι αρχές μου, αναγκάστηκα να φύγω. Οι μαθητές με ακολούθησαν, παρά τις απειλές του διευθυντή πως δεν θα τους έδινε απολυτήρια.

 
"Ριζοσπάστης"


Ο επιθεωρητής στο γραφείο με απειλούσε αλλά μετά από ένα τηλεφώνημα που είχε, μου ζήτησε συμβιβασμό. Η ΔΟΕ κατάγγειλε το επεισόδιο στο υπουργείο και ζήτησε ευθύνες. Οι ανακρίσεις που έγιναν ήταν προκατειλημμένες σε βάρος μου αφού τις έκανε ο Επιθεωρητής μέσης εκπαίδευσης κ. Μπενάτσος, που εκλέχτηκε επί χούντας. Από το γραφείο του καλούσε τους δασκάλους και τους ορμήνευε τι να καταθέσουν. Οι περισσότεροι δάσκαλοι του σχολείου μου δεν κλήθηκαν να καταθέσουν. Ούτε φυσικά εγώ και οι μαθητές μου. Έβγαλαν την απόφασή τους χωρίς καν να έχω απολογηθεί. Με διώκουν γιατί είμαι συνδικαλιστής!».


Απεργία πείνας


Την επόμενη μέρα, Τρίτη 10 Ιούνη 1975, το υπουργείο Παιδείας κοινοποιεί ένα έγγραφο στο δάσκαλο, το οποίο υπογράφει ο διορισμένος από τη χούντα Γενικός Επιθεωρητής Εκπαίδευσης Δουγαλής, πως τίθεται σε διαθεσιμότητα. Ο Βαγενάς διαμαρτύρεται και ζητά την ανάκληση της απόφασης. Ο Ριζοσπάστης μια μέρα μετά, γράφει:

«Απεργία πείνας κήρυξε χτες στο 19ο σχολείο Νίκαιας ο δάσκαλος Γιάννης Βαγενάς, συνδικαλιστής της ΔΑΣΚ, μόλις του ανακοινώθηκε η διαταγή του υπουργείου Παιδείας που τον θέτει σε διαθεσιμότητα. Φαίνεται πως το υπουργείο Παιδείας εγκαταλείπει πια τη θέση της ευμενούς ανοχής και της σιωπηρής συγκάλυψης που κράτησε ως τώρα απέναντι στους χουντικούς που κινούνται στο χώρο της παιδείας και προχωρεί σε απροκάλυπτη αντεπίθεση κατά των δημοκρατικών δασκάλων, που μετά την αποπομπή των χουντικών και την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας στην ΔΟΕ, αξιώνουν την κάθαρση και τον εκδημοκρατισμό και στον εποπτικό χώρο που ελέγχεται ακόμα από τους χουντικούς. Στις ενέργειές του αυτές το υπουργείο χρησιμοποιεί σαν όργανό του την Ένωση των Επιθεωρητών.»


Μόλις έγινε γνωστό ότι ο Γ. Βαγενάς κατέβηκε σε απεργία πείνας, η ΔΟΕ επισκέφτηκε το υπουργείο Παιδείας για να καταθέσει το ζήτημα και αργά το βράδυ αντιπροσωπεία της επισκέφτηκε τον ίδιο το δάσκαλο. Την επόμενη μέρα σε ένδειξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς το συνάδελφό τους, ξεκινούν απεργία πείνας οι δάσκαλοι Αντώνης Φεστερίδης του 4ου δημοτικού σχολείου Σαλαμίνας και Τηλέμαχος Αγγελόπουλος του 1ου δημοτικού σχολείου Σαλαμίνας.


 
Οι μαθητές δίπλα στο δάσκαλό τους!

Το νέο της απεργίας πείνας εξαπλώνεται γρήγορα σε κάθε γειτονιά της ηρωικής Κοκκινιάς. Εκατοντάδες άνθρωποι τρέχουν στο πλευρό του Βαγενά. Οι μικροί μαθητές ζωγραφίζουν πλακάτ, γράφουν πανό, με βασικό σύνθημά τους: «θέλουμε το δάσκαλό μας». Τα κρεμάνε στα κάγκελα του σχολείου. Του προσφέρουν λουλούδια, κόκκινα τριαντάφυλλα και γαρύφαλλα. Ο δάσκαλος κουρασμένος, χαμογελά, συγκινείται, παίρνει δύναμη να συνεχίσει. Οι γονείς που από την αρχή της απεργίας είναι κοντά στο δάσκαλο των παιδιών τους, του φωνάζουν: «βάστα δάσκαλε!»


«Είναι καλός άνθρωπος και καλός δάσκαλος. Κάποια σκευωρία οργανώθηκε σε βάρος του. Τόσα χρόνια τον έχουμε και τον εκτιμάμε.» λέει ένας.


Κι ένας άλλος συμπληρώνει: «έχω δυο παιδιά που φοιτούν στο σχολείο. Θέλουνε το δάσκαλό τους, κανέναν δε βάζουνε μπροστά του.»


Οι μαθητές μαζεύουν υπογραφές για την επιστροφή του δασκάλου τους στην τάξη. Συγκροτείται η πρώτη διαδήλωση προς το δημαρχείο της πόλης. Αρχίζουν να φτάνουν στο προαύλιο του σχολείου τηλεγραφήματα συμπαράστασης από όλη την Αττική, απ’ όλη την Ελλάδα. Ψηφίσματα από ενώσεις δασκάλων, σωματεία εργαζομένων, μαθητές άλλων σχολείων, φοιτητικούς συλλόγους, αγρότες. Άνθρωποι του πνευματικού κόσμου, καλλιτέχνες, τύπος, δήμαρχοι, εκφράζουν την υποστήριξή τους. Η υπόθεση του μαχητή δάσκαλου που δε σκύβει το κεφάλι στα όργανα της χούντας, που έχουν την εύνοια της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα.


 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) καταθέτει μέσω των βουλευτών του Δημήτρη Γόντικα και Κώστα Κάππου, επερώτηση στη Βουλή:


«Το αίτημα του εκπαιδευτικού κόσμου για κάθαρση, έχει παραπεμφθεί στις καλένδες. Οι ατιμώρητοι επιθεωρητές αναθάρρησαν και άρχισαν τρομακτικό διωγμό κατά των εκπαιδευτικών που δεν μπορούν να ανεχτούν τους υμνητές και τα όργανα της χούντας. Ο χουντικός νόμος 651 χρησιμοποιείται για την εκλογή των επιθεωρητών και των γυμνασιαρχών από τους ίδιους που η στρατιωτική δικτατορία επέβαλε στις καίριες θέσεις του υπουργείου Παιδείας. Γιατί δεν έλαβε κανένα μέτρο σχετικά με την άδικη δίωξη του δάσκαλου Βαγενά, γιατί δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα των εκπαιδευτικών και του λαού για κάθαρση, γιατί ακόμα δεν καταργήθηκε ο χουντικός νόμος 651;»


Για να πάρουν την προκλητική «απάντηση» του υπουργού Παιδείας Ζέπου:


Υπέρτατον χρέος του σχολείου, των διδασκάλων, των γονέων και της Πολιτείας, είναι να προστατεύσουν την παιδικήν ηλικίαν από οιεσδήποτε πράξεις αυτοδικίας και παρεκλίσεις εκ των έργων τα οποία προσιδιάζουν εις την μαθητιώσαν νεολαίαν».


 
"Ριζοσπάστης"

Προκλήσεις και τραμπουκισμοί


Οι μέρες κυλούν. Εξαντλημένος από την ολοκληρωτική άρνηση τροφής ο Βαγενάς δηλώνει: «δεν πρόκειται να κάνω τον παραμικρό συμβιβασμό.» Η συμπαράσταση του κόσμου δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Εκατοντάδες άνθρωποι βρίσκονται μόνιμα συγκεντρωμένοι στο χώρο του σχολείου. Δίπλα στο δάσκαλο μέρα νύχτα, ενώ αυξάνονται οι προκλήσεις από φιλοκυβερνητικούς τραμπούκους. Η οργάνωση «Νέα Τάξη» προχωρά σε απειλητικά τηλεφωνήματα σε γονείς μαθητών. Άλλοι τραμπούκοι «προσεγγίζουν» απειλητικά το δάσκαλο και τους συγκεντρωμένους με προσπάθεια να σπάσουν την απεργία και τη συμπαράσταση του κόσμου.


Μάταια όμως τα σχέδια της κυβέρνησης. Εργάτες, οικοδόμοι, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, δημιουργούν μια πιο ισχυρή περιφρούρηση γύρω από τον απεργό πείνας. Τα εργατικά σωματεία αναλαμβάνουν πια ενεργό ρόλο. Οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποκλείσει την περιοχή, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό κλοιό. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Κυκλοφορεί μια φήμη πως θα απαγάγουν το δάσκαλο, θα τον οδηγήσουν στο νοσοκομείο και θα του χορηγήσουν με το ζόρι τροφή. Οι μανάδες των μαθητών, στην πρώτη γραμμή περιφρούρησης, απαντούν στους προκλητικούς χωροφύλακες: «αν τολμάτε χτυπήστε εμάς και τα παιδιά μας!». Οι μαθητές φωνάζουν: «δάσκαλε κρατήσου, πεθαίνουμε μαζί σου!»


Στο μεταξύ, ο υπουργός Παιδείας Ζέπος, κάτω από την πίεση των γεγονότων, αναθέτει στον υφυπουργό Καραπιπέρη, τη διενέργεια διοικητικής ανάκρισης. Ο υφυπουργός, κρατά προκλητικά, στάση υπέρ του επιθεωρητή Τσιατά. Όταν μια επιτροπή μητέρων μαθητών του σχολείου τον επισκέπτεται για να διαμαρτυρηθεί για την υπόθεση, αυτός κάποια στιγμή της συνάντησης τους λέει: «Να πάτε να πλύνετε πιάτα»!


Υπόθεση όλου του λαού


 
Πανελλαδική υπόθεση πια, η απεργία πείνας του δάσκαλου Βαγενά, απασχολεί έντονα την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας. Μετά από την αμέριστη συμπαράσταση που εξέφρασε το ΚΚΕ από την πρώτη μέρα, και τις συνεχείς επισκέψεις στο προαύλιο του σχολείου, βουλευτών και στελεχών του κόμματος, επισκέπτεται το δάσκαλο ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Χαρίλαος Φλωράκης. Συνομιλεί μαζί του, του σφίγγει το χέρι και δηλώνει: «στον ηρωικό και γεμάτο αυτοθυσία αγώνα των δασκάλων εκφράζεται η αμετάκλητη απόφαση του λαού μας να επιβάλει την αποχουντοποίηση και τον εκδημοκρατισμό σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής και ειδικότερα στο ζωτικό τομέα της παιδείας. Το ΚΚΕ διαθέτει όλες τις δυνάμεις του για την επιτυχία αυτού του σκοπού».


Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, Γιάννης Ρίτσος, στέλνει μήνυμα στο Βαγενά και τους άλλους απεργούς: «Σας σφίγγω το χέρι. Έλληνες προχωρείτε!»


Στο υπουργείο Παιδείας, ο υπουργός Ζέππος παραμερίζει τον υφυπουργό Καραπιπέρη, που μεροληπτούσε υπέρ του Επιθεωρητή Τσιατά, και αναθέτει την έρευνα της υπόθεσης στο σύμβουλό του Παγιατάκη. Αυτός εγκαθίσταται αμέσως στο 19ο δημοτικό σχολείο και αρχίζει να παίρνει καταθέσεις από τους μαθητές. Στη συνέχεια καταθέτει ο δάσκαλος και οι άλλοι συνάδελφοί του. Ο υπουργός, πιεσμένος από την κοινή γνώμη, δίνει εντολή στον Παγιατάκη να εκδώσει όσο το δυνατό πιο γρήγορα το πόρισμά του.


Οι επισκέψεις στο δάσκαλο συνεχίζονται. Πολιτικοί, αρχηγοί άλλων κομμάτων, οργανώσεις νεολαίας, βουλευτές, δήμαρχοι, κληρικοί. Οι πορείες στις γειτονιές της Νίκαιας είναι πια καθημερινό φαινόμενο. Πρωτοστατούν σ’ αυτές οι μαθητές του δημοτικού σχολείου, οι μαθητές του Βαγενά. Τα συνθήματα που αντηχούν σ’ όλους τους δρόμους είναι:


«Ψωμί παιδεία ελευθερία!»

«Έξω η χούντα από το σχολείο!»

«Σωστή παιδεία, όχι δουλεία!»


Ο διευθυντής του σχολείου κατά τη διάρκεια μιας πορείας των μαθητών του σχολείου του, όρμησε για να καταστρέψει τα πλακάτ, καταστρέφοντας μόλις ένα, αφού πρόλαβαν και τον απομάκρυναν οι διαδηλωτές. Ο ίδιος διευθυντής «βομβάρδισε» μια πορεία που περνούσε κάτω από το σπίτι του με μπουκάλια γάλα. (!!!) Η ΔΟΕ κηρύσσει 48ωρη απεργία στα σχολεία του νομού Αττικής, στην οποία η συμμετοχή των δασκάλων την πρώτη μέρα αγγίζει το 90 %. Σκέφτεται να συνεχίσει με πανελλήνια απεργία, όμως δεν θα χρειαστεί.


"Ριζοσπάστης"

Η νίκη του Βαγενά, νίκη της δημοκρατίας, ο αγώνας συνεχίζεται!


Η απεργία πείνας βρίσκεται στην ένατη μέρα. Η απεργία των δασκάλων στη δεύτερη μέρα της. Το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει πως τελείωσε το έργο της διοικητικής ανάκρισης και ο επικεφαλής της επιτροπής ελέγχου Παγιατάκης, πρότεινε, για να διευκολυνθεί η ανάκριση, την επαναφορά «στην προηγούμενη υπηρεσιακήν κατάστασιν του επιθεωρητή κ. Τσιατά και του δασκάλου κ. Βαγενά.» Στη συνέχεια της ανακοίνωσης αναφέρεται πως το πόρισμα της ανάκρισης θα ανακοινωθεί τις επόμενες μέρες οπότε και θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.


Αντιπροσωπεία της ΔΟΕ σπεύδει στο δάσκαλο Βαγενά, που η υγεία του έχει αρχίσει να κλονίζεται από την πολυήμερη απεργία πείνας και του ανακοινώνει την απόφαση του υπουργείου. Αυτός, αφού συνομιλήσει με τους συναπεργούς του και το λαό της Κοκκινιάς που κρέμεται κυριολεκτικά από τα χείλη του, αποφασίζει τη λήξη της απεργίας. Οι συγκεντρωμένοι τον σηκώνουν στα χέρια και τον πηγαίνουν μέσα στην αίθουσα της τάξης του. Καταβεβλημένος και φανερά συγκινημένος, απευθύνεται στους συγκεντρωμένους, και μέσω των εκπροσώπων των εφημερίδων, σε όλη την Ελλάδα:


«Είμαι πολύ συγκινημένος και σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε αν κάνω κάποιο λάθος. Ευχαριστώ τον δημοκρατικό λαό της Κοκκινιάς για την προσφορά του κατά την διάρκεια της δοκιμασίας μου. Τούτη τη στιγμή που ξαναπατώ τον ιερό χώρο του Σχολείου μου από τον οποίο τόσο άδικα με απομάκρυναν με τις κακές εισηγήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων, η σκέψη μου στρέφεται μ’ ευγνωμοσύνη και αγάπη στις χιλιάδες των συναδέλφων που συμπαραστάθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο στο δίκαιο αγώνα μου και στους συναδέλφους του λεκανοπεδίου Αττικής που με εντολή της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος κατήλθαν σε 48ωρη απεργία συμπαράστασης και συνετέλεσαν αποφασιστικά στην δικαίωσή μου. Ο αγώνας μου απέβλεπε στην κατοχύρωση του κύρους και της αξιοπρέπειας του δασκάλου και γενικότερα στην κάθαρση στο χώρο της Παιδείας».



Ο Ριζοσπάστης θα γράψει την επόμενη μέρα:


«ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!


 Βαγενάς δικαιώθηκε! Το γεγονός αποτελεί νίκη των απεργών αγωνιστών δασκάλων του 19ου σχολείου, των συναδέλφων τους και της ΔΟΕ, της ηρωικής Κοκκινιάς, όλου του δημοκρατικού λαού. Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε χθες το μεσημέρι το Υπουργείο Παιδείας, ενώ η απεργία πείνας βρισκόταν στην ένατη ημέρα, η απεργία των δασκάλων της Αττικής στο δεύτερο 24ωρο της – με ποσοστό επιτυχίας 90%- και η συμπαράσταση έπαιρνε πια παλλαϊκές διαστάσεις – με τα εργατικά σωματεία στην πρώτη γραμμή. Ευθύς ως η είδηση έγινε γνωστή στην Κοκκινιά και στο 19ο Δημοτικό Σχολείο, ξέσπασε ένα αληθινό λαϊκό πανηγύρι και οι παράγοντες της πόλης με επικεφαλής τον Δήμαρχο και το Μητροπολίτη έσπευσαν να εγκαταστήσουν τον Βαγενά μέσα στο Δημοτικό Σχολείο. Ιδιαίτερα συγκινημένοι ήταν οι μικροί μαθητές του Βαγενά, που με δάκρυα στα μάτια και μ’ όλη τη δύναμη της φωνής τους επαναλάμβαναν ρυθμικά συνθήματα εμπνευσμένα από τη στιγμή, όπως:


-Κερδίσαμε τον δάσκαλο μας!


Φυσικά, τόνιζαν εκπαιδευτικοί συνδικαλιστικοί κύκλοι, η λύση που δόθηκε στο θέμα του Βαγενά, δεν αποτελεί παρά μια πρώτη νίκη στον μεγάλο αγώνα που συνεχίζεται για την κάθαρση στον μηχανισμό του υπουργείου Παιδείας και στο εποπτικό προσωπικό.


Χαρακτηριστικά ο Βαγενάς σε δήλωση του τόνισε μεταξύ των άλλων:

«Εγώ βέβαια γύρισα στη θέση μου μα και η χούντα μένει σε θέσεις κλειδιά. Πρέπει ν’ αρχίσει έντονος και καθολικός αγώνας για το ξήλωμά της».


[Η εργασία αυτή γράφτηκε αντλώντας στοιχεία από οικογενειακές αφηγήσεις καθώς και αφηγήσεις συγχωριανών που συμμετείχαν συμπαραστάτες στον αγώνα του Γιάννη Βαγενά. Επίσης στοιχεία, και τις αφηγήσεις, βρήκα στο αρχείο του Ριζοσπάστη, στις εκδόσεις των ημερών εκείνων. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής του «Οικοδόμου» στον συγχωριανό, αγωνιστή δάσκαλο, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες.]

http://e-oikodomos.blogspot.com/2011/12/1975.html 

Από τον διαδραστικό πίνακα στη φωτοτυπία και τα συσσίτια...

                                                    Του Γιώργου Μακράκη*

Τα τελευταία χρόνια η εκπαιδευτική κοινότητα έχει πλέον κουραστεί με τις βαρύγδουπες δηλώσεις και υποσχέσεις από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες των δύο κομμάτων εξουσίας.
 Προ και μετά κρίσης, ο Υπουργός Παιδείας με τους συμβούλους του, που τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκπαίδευση, θέτουν κάθε φορά το δικό τους πλαίσιο και διαμορφώνουν τη δική τους μεταρρύθμιση στις βαθμίδες της Εκπαίδευσης..

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν διαθέτουν, όμως, τα χαρακτηριστικά της συνέπειας και της συνέχειας, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οριοθετημένος μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για τη Δημόσια Εκπαίδευση.
 Σημαντικοί λόγοι για τους οποίους έχουν αποτύχει οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις είναι πως:


• βασίστηκαν σε ανθρώπους που δεν έχουν άμεση και ορισμένοι απ' αυτούς ούτε καν έμμεση επαφή με την Εκπαίδευση. Για παράδειγμα, είναι άστοχο να προτείνουν το μοντέλο λειτουργίας του Δημοτικού Σχολείου μονάχα Πανεπιστημιακοί καθηγητές, καθώς απέχουν παντελώς από τη σχολική πραγματικότητα.

• πολλές φορές επικράτησαν πολιτικές σκοπιμότητες και συμβιβαστικές λογικές με αποτέλεσμα η μεταρρύθμιση να έχει τον χαρακτήρα μπαλώματος και όχι ουσιαστικής αλλαγής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι συνεχείς αλλαγές στο εξεταστικό σύστημα για την είσοδο σε σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ.

• ο τρίτος και πιο σημαντικός λόγος, θεωρώ, είναι ότι στην Ελλάδα ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει πως η Εκπαίδευση αποτελεί βασικό πυλώνα της κοινωνίας και μοχλό ανάπτυξης για τη χώρα.

Έχοντας εισέλθει σε μια οικονομική, αλλά και πολυεπίπεδη κρίση, θα θεωρούσαμε αυτονόητο πως η πολιτική εξουσία θα έχει πλέον ωριμάσει και θα ξεκινούσε σοβαρά και υπεύθυνα, παρά τις αντιξοότητες που είναι δεδομένες, την αναστήλωση της Δημόσιας Εκπαίδευσης.
 Δυστυχώς, όμως, την περίοδο αυτή διαθέτουμε μία επικίνδυνη Υπουργό και μία ανάξια λόγου Υφυπουργό.
 Η πολιτική ηγεσία απέτυχε, γιατί ποτέ δεν πίστεψε στο εκπαιδευτικό δυναμικό της χώρας, αλλά αντίθετα το αντιμετώπισε από την αρχή με ιδιαίτερη καχυποψία και αρνητισμό.
 Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση απέτυχε, διότι δεν είναι δυνατό να διακηρύττει ένα ''Νέο Σχολείο Αναμορφωμένου Προγράμματος'' με καινούριο ωρολόγιο πρόγραμμα, με χρήση διαδραστικού πίνακα και άλλα πολλά ''πυροτεχνήματα'' όταν:

• οι σχολικές μονάδες δεν έχουν χρήματα ούτε για τα απαραίτητα.

• εγκαινιάσαμε τη φωτοτυπία αντί του σχολικού εγχειριδίου.

• έγιναν ελάχιστοι διορισμοί παρά τα δεκάδες οργανικά κενά.

• καθυστερεί η πρόσληψη εκπαιδευτικών για την κάλυψη των κενών με αποτέλεσμα αρκετά σχολεία να υπολειτουργούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

• ο διαδραστικός πίνακας ''ακούγεται'' περιττός , καθώς σε λίγο χρονικό διάστημα θα οργανώνονται συσσίτια σε ορισμένα σχολεία.

Το ''Νέο Σχολείο'' της κ. Διαμαντοπούλου κατέληξε να είναι το σχολείο των συγχωνεύσεων, των καταργήσεων και των ελλείψεων. Ένα σχολείο με περιορισμένα ολοήμερα, δίχως βιβλία και χρήματα. Ένα Σχολείο που δεν σηματοδοτεί την ελπίδα και την προοπτική που έχει ανάγκη η νέα γενιά. 
Σ' αυτή την κατρακύλα του Δημόσιου Σχολείου ο χαμηλόμισθος και παραγκωνισμένος εκπαιδευτικός δεν πρέπει να μείνει απαθής και αμέτοχος. Απαιτείται σύντομα να συντονιστούμε, να δράσουμε, να προτείνουμε και να διεκδικήσουμε με ομοψυχία, υπευθυνότητα και ρεαλισμό.

Με ομοψυχία, διότι τα βασικά αιτήματα δεν ανήκουν σε κάποιον συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο, αλλά αποτελούν κοινή συνισταμένη όλων των εκπαιδευτικών. Για παράδειγμα, ποιος εκπαιδευτικός δεν θέλει αξιοπρεπή μισθό και διορισμούς;

Με υπευθυνότητα, γιατί η ευθύνη της αφύπνισης, της ενωτικής δράσης και του γενικότερου ξεσηκωμού στον εκπαιδευτικό κόσμο είναι υπόθεση όλων μας. Επίσης, ξεκινάμε από νέα αφετηρία και με εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Οι ''κακομαθημένες'' ηγεσίες των Συνδικάτων πρέπει να ξεχάσουν τη λογική των εθιμοτυπικών απεργιών, των κινητοποιήσεων της βιτρίνας για ένα επίδομα. Επομένως, οι πολιτικές σκοπιμότητες πρέπει να απομονωθούν από το χώρο των Συνδικάτων.

Με ρεαλισμό, επειδή οφείλουμε να διαμορφώσουμε τα αιτήματα και την αγωνιστική δράση με όρους επιβίωσης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για παράδειγμα, δεν μπορεί στα αιτήματα των κινητοποιήσεων να ζητάς “μισθό 1400 ευρώ”, καθώς κανένας δεν πιστεύει ότι μπορεί να κατακτηθεί, αλλά ούτε και η κοινή γνώμη θα σε λάβει σοβαρά υπόψιν προκειμένου να έλθει με το μέρος σου και να σε στηρίξει.



Ν' αγαπάς την ευθύνη
να λες εγώ, εγώ μοναχός μου
θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.

(Ν. Καζαντζάκης)



* Ο Γιώργος Μακράκης είναι αντιπρόεδρος του Συλλόγου Α/θμιας Εκπαίδευσης
“Δ. Θεοτοκόπουλος”

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Στη δημοσιότητα τα στοιχεία των παιδόφιλων;

Με αφορμή την υπόθεση του παιδόφιλου δάσκαλου στο Ρέθυμνο και τη δημοσιοποίηση του ονόματος και της φωτογραφίας του στα ΜΜΕ γεννιούνται τα  παρακάτω ερωτήματα

-  Πρέπει να δημοσιοποιούνται τα στοιχεία των παιδόφιλων στις μικρές-κλειστές κοινωνίες;
   Μήπως έτσι φωτογραφίζουμε τα ίδια τα θύματά τους; 
   Πώς θα αντιμετωπίζονται αυτά τα παιδιά από την τοπική κοινωνία ή  το σχολείο τώρα αλλά και αργότερα;
   Μήπως τελικά διαπομπεύοντας ένα "τέρας" , καταστρέφουμε αθώες ψυχές που έχουν ανάγκη από προστασία και στήριξη;
   Μήπως πρέπει επιτέλους να μπει φραγμός και στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, όπου τα περισσότερα θύματα των δραστών έχουν προφίλ - παρόλο που είναι ανήλικοι- και γίνονται εύκολος στόχος αρρωστημένων  ορέξεων;
    Γιατί κωφεύουμε όλοι ρίχνοντας απλά αναθέματα και συμβουλές περί θανατικής ποινής;

    ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;


                                                                            ( ερωτήματα που βγήκαν από τη συζήτηση με τον Αντώνη και την Άννα)

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ΤΙ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ...

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ο ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΛΟΥΤΡΩΝ ΑΙΔΗΨΟΥ, το βιβλιοπωλείο ΣΤΕΡΓΙΟΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ και ο συγγραφέας Dr.Νίκος Παπαδόπουλος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου:

"ΤΙ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ...
αγχώνεται, αδιαφορεί, αυθαδιάζει, ανησυχεί, ατακτεί, αφαιρείται, διστάζει, επιζητεί αναγνώριση, επιτίθεται, ζηλεύει, ονειροπολεί, πεισμώνει, τραυλίζει,φοβάται, ψεύδεται ... "

... ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011 ΩΡΑ 18.00 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Λ .ΑΙΔΗΨΟΥ

Θα ακολουθήσει συζήτηση με κύριο εισηγητή το συγγραφέα

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ ...

Το θεατρικό του δάσκαλου Δημήτρη Μαργιόλη ανέβασε η Ε 1 τάξη του Δημοτικού Σχολείου Λουτρών Αιδηψού με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου 2011....
Η διδασκαλία του έργου δική μου και η διασκευή του ... ομαδική ...


ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2011-ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Όταν μιλάει ο λαός…..

        του Νίκου Μεντζίνη, δάσκαλου από το Ηράκλειο της Κρήτης
 
Πρωτοφανής ο εορτασμός της εθνικής επετείου. Πρωτοφανέρωτα γεγονότα που έδειξαν ακόμα μια φορά την αναντιστοιχία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Ένα σύστημα παρηκμασμένο, ανίκανο να αφουγκραστεί και μια κοινωνία που βολοδέρνει στον αγώνα να σώσει ότι μπορεί από το παλιό και να οριοθετήσει το νέο.

Ένα πολιτικό σύστημα σε αφασία: μερίδα του (ΠΑΣΟΚ), θεωρεί ότι σώζει την πατρίδα από την καταστροφή, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους . Χωρίς ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας και της διεθνούς συγκυρίας, χωρίς καμιά αναφορά πλέον στις κοινωνικές δυνάμεις που το ανέδειξαν, μια χούφτα άνθρωποι κλεισμένοι στα γραφεία τους, θεωρούν ότι επιτελούν έργο εθνικό και σωτήριο. Λογιστές μικροί και άνοες, ασχολούνται με τα οικονομικά μεγέθη, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές τους επιπτώσεις. Γραφειοκράτες κολλημένοι στα όποια μικρά πλέον προνόμια, παινεύονται ότι αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος, μη γνωρίζοντας ότι τούτη η έκφραση αποτελεί ύβρη για τη Δημοκρατία. Στο marketing της πολιτικής, η χρήση της φράσης “δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος”, έχει ως στόχο την παρουσίαση της κυβέρνησης ως μιας θαρραλέας, ανιδιοτελούς, πατριωτικής, ηθικής και υπεύθυνης ομάδας ανθρώπων, που βρίσκονται σε εθνική αποστολή και πράττουν με μόνο γνώμονα το όφελος των πολιτών και της χώρας. Επίσης χρησιμοποιείται για την “ηρωοποίηση”, ενός πολιτικού σχηματισμού που “δεν φοβάται το πολιτικό κόστος” και επικοινωνείται ως η αναγκαιότητα της εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής και ως αυαταπόδειξη για την κρισιμότητα της κατάστασης, που επιβάλλει την λήψη σκληρών μέτρων. Τι είναι όμως το πολιτικό κόστος που έχει γίνει το σύνθημα της καμπάνιας ; Το πολιτικό κόστος εξ ορισμού δεν έχει άλλη ερμηνεία, παρά την απώλεια του λαϊκού ερείσματος μέσα στην ίδια την κοινωνία, από την οποία εκλέγονται και στηρίζονται. Συνεπώς και κατά δήλωση, η απώλεια του ερείσματος μέσα στην κοινωνία δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση λοιπόν κυβερνά αγνοώντας την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Χωρίς ουσιαστική και δημοκρατική νομιμοποίηση.

Άλλοι (ΝΔ), ποντάροντας στην ασθενική μνήμη, καιροφυλακτούν, λουφάζουν και οραματίζονται επαναφορά στην εξουσία. Θεωρούν ότι το σύστημα της εναλλαγής στην εξουσία είναι ακόμα στέρεο και αποτελεσματικό. Τι προτείνουν ; ένα «άλλο μείγμα πολιτικής», «διαπραγμάτευση». Ποιο είναι αυτό; Άγνωστο!! Πως θα διαπραγματευτείς χωρίς συμμάχους, χωρίς κοινωνική δυναμική; Σε τούτα τα ερωτήματα , σιωπή και αμηχανία.

Και η αριστερά; Κι όταν λέω αριστερά, εννοώ όλο το φάσμα της από τη σοσιαλδημοκρατία ως το ΚΚΕ. Που είναι η αριστερά; Κατακερματισμένη, λαϊκισμός και θεοποίηση του όχι. Ομφαλοσκόπηση και εγωιστική επαναστατική πρωτοπορία: Εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Γιατί δεν σκέφτεται, γιατί δεν ρισκάρει, γιατί δεν ενώνεται γύρω από λίγα προγραμματικά πρώτα βήματα; Που είναι η Αριστερά; Γιατί αδυνατεί να μας ενώσει; Γιατί μάλλον δεν θέλει να καταλάβει τη φύση της πολιτικής. Πώς πρέπει δηλαδή να κρατάς τους συμμάχους σου ευχαριστημένους, να κάνεις συμβιβασμούς με ταξικούς φίλους και συγγενείς, να φτιάχνεις πλειοψηφίες παρέμβασης με αξιώσεις επικράτησης. Να παίρνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο στα σοβαρά, σαν ενήλικος και όχι σαν μουτρωμένο παιδάκι. Χωρίς φουσκωμένα λόγια και καμώματα και μικρού χωριού κακίες.

Οι καιροί ου μενετοί, ήρθε η ώρα για μια νέα επανάσταση. Μια τέτοια επανάσταση δεν μπορεί παρά να αρχίσει στο πεδίο των ιδεών. Με τη διαμόρφωση συγκεκριμένων προτάσεων, με την επανάκτηση από την αριστερά, της ιδιοκτησίας του όρου «μεταρρύθμιση», με μια νέα αξιολόγηση των εννοιών του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας παρέμβασης, με τολμηρές προτάσεις για την Ευρώπη και με ένα «άνοιγμα» στον τρίτο κόσμο που δεν θα αποτελεί μεταμφίεση των επιδιώξεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης. Στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, θα πρέπει εκτός από τα όχι μας, να έχουμε μαζί μας και τα υλικά για το νέο που οραματιζόμαστε: Δημοκρατία, αλληλεγγύη, αγωνιστική διάθεση

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ανοιχτή επιστολή στον καλό μου φίλο...ή "Κάποιοι έζησαν για το ΠΑΣΟΚ , ενώ κάποιοι άλλοι έζησαν από το ΠΑΣΟΚ"

                       






   του Δημήτρη Αναγνωστάκη -Εκπαιδευτικού -Πρώην Δημάρχου Χαλκίδας





Τριάντα χρόνια ακριβώς πέρασαν καλέ μου φίλε, από τότε που τρέχαμε νεαροί στους δρόμους, τον Οκτώβρη του 1981, πανηγυρίζοντας και σφίγγοντας τις γροθιές μας δυνατά, φωνάζοντας με όλη μας τη δύναμη συνθήματα υπέρ της "Εθνικής Ανεξαρτησίας", "της Λαϊκής Κυριαρχίας" και της "Κοινωνικής Δικαιοσύνης".
Χαιρόμασταν αληθινά κι ολοκληρωτικά το μεθύσι της "ιστορικής μας νίκης", χαιρόμασταν που ήμασταν και μεις ανάμεσα σ΄αυτούς που κατά χιλιάδες πίστεψαν και "έφεραν την Αλλαγή".
Χαιρόμασταν και τραγουδούσαμε, έστω και φάλτσα, για τον " Ήλιο" που θα ζέσταινε τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους και ήμασταν περήφανοι καλέ μου φίλε, πολύ περήφανοι!!!
Χαιρόμασταν γιατί είχαμε καταφέρει να έχουμε στην πατρίδα, μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που δεν δίσταζε να ορθώσει ανάστημα και να διατρανώνει οτι "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" και πως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στον εθνικό μας χώρο είναι α δ ι α π ρ α γ μ ά τ ε υ τ α!
Τριάντα χρόνια ακριβώς μετά βρεθήκαμε και πάλι στους δρόμους καλέ μου φίλε, να αντιπαλεύουμε ενωμένοι κι αποφασισμένοι, μια κατ΄επίφαση σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα καταγραφεί στη συνείδηση μας ως κυβέρνηση της «Εθνικής υποταγής», της «Λαϊκής εξαθλίωσης» και της «Κοινωνικής αναλγησίας».
Μια κυβέρνηση που με την τελευταία της πράξη, ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αποποιήθηκε την ιστορία της, πρόδωσε τον κόσμο της (τον κόσμο της εργασίας) και έβαλε τίτλους τέλους στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.
Τριάντα χρόνια μετά και είμαστε αντιμέτωποι με την πιο αντιλαική, ενδοτική και σκληρή κυβέρνηση, που γνωρίσαμε μετά τη μεταπολίτευση στη χώρα μας.
Μια κυβέρνηση που επιλέγει τα εύκολα και αποφεύγει τα δύσκολα, που προσφεύγει στο Δ.Ν.Τ. και υποτάσσεται στις επιταγές της Τρόικας!
Μια κυβέρνηση που δεν διστάζει να εξισώνει ευθύνες,(που σαφώς έχουμε και μεις καλέ μου φίλε), με εκείνους που διαχειρίστηκαν το θέμα του χρηματηστηρίου, με εκείνους που έκαναν τις προμήθειες στις ένοπλες δυνάμεις και στο χώρο της υγείας, με εκείνους που έπαιξαν με τα ασφαλιστικά μας ταμεία και τα" δομημένα ομόλογα", με εκείνους που ξεπούλησαν τη γη μας και έκαναν πλιάτσικο στο δημόσιο κορβανά, με εκείνους που ανήγαγαν τις μίζες σε επιστήμη!
Όχι καλέ μου φίλε,
απόρριψε τη λογική του "μαζί τα φάγαμε", καταδίκασε την τακτική της συνενοχής, απόρριψε τη διαδικασία της καθολικής συνευθύνης, επίστρεψέ τους την ενοχή και τη ντροπή, που σου σερβίρουν τεχνηέντως μέσα από τα γνωστά διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και τους καλοπληρωμένους stars δημοσιογράφους
Εμείς δεν πλουτίσαμε από την ενασχόλησή μας με τα κοινά καλέ μου φίλε, δεν βρεθήκαμε με ακίνητα και βίλες με πισίνες, δεν αποκτήσαμε ακριβά αυτοκίνητα ούτε μπλεχτήκαμε με Offshore εταιρίες!
Έμεις φταίμε ίσως γιατί ανεχτήκαμε..., γιατί σιωπήσαμε..., γιατί βολευτήκαμε στην εικονική ευδαιμονία μας, όμως σε καμία περίπτωση δεν εξισώνονται αυτές μας οι ευθύνες, με τις τεράστιες, εγκληματικές δικές τους ευθύνες!
Γιατί καλέ μου φίλε, σου θυμίζω τη φράση που ειπώθηκε από πρώην σύντροφό μας, "κάποιοι έζησαν για το ΠΑΣΟΚ, ενώ κάποιο άλλοι έζησαν από το ΠΑΣΟΚ".
Λυπάμαι καλέ μου φίλε που φτάσαμε σ΄αυτό το σημείο. Λυπάμαι ειλικρινά που οι ιδέες, οι αξίες και τα οράματα της σοσιαλδημοκρατίας στρεβλώθηκαν στα μάτια της νέας γενιάς εξαιτίας μιας ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής που ασκείται στο όνομα της!
Λυπάμαι και ταυτόχρονα νιώθω την ανάγκη να σου ζητήσω συγγνώμη, για όσα έκανα που επιβάρυναν τη θέση μας και για όσα δεν έκανα για να τα αποτρέψω και να μας προστατεύσω.
Καλέ μου φίλε,
σε καλώ και πάλι, σε ένα νέο ξεκίνημα, σε έναν καινούριο αγώνα, που θα δώσουμε με περισσότερη σοφία, με γνώση και αξιοποίηση των λαθών μας, με την εμπειρία των χρόνων που κουβαλάμε, με τη συμπαράταξή μας δίπλα στους νέους μας, που βρίσκονται στους δρόμους, διεκδικώντας ότι και μεις πριν τριάντα χρόνια ακριβώς...


ΜΟΥΣΙΚΗ - ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ -ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ


          ΣΥΝΑΥΛΙΑ - ΤΡΙΤΗ 25/10/2011 ΚΑΙ ΩΡΑ 19.00 - ΠΛΑΤΕΙΑ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

                             Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ιστιαίας

  καλεί όλους τους φορείς που εμπλέκονται στην εκπαίδευση - εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων , μαθητές , γονείς  -  αλλά και όλη την κοινωνία της Β. Εύβοιας , σε Μουσική Διαμαρτυρία-Συναυλία στην Κεντρική Πλατεία της Ιστιαίας την Τρίτη 25 του Οκτώβρη 2011 και ώρα 19.00 , με τη συμμετοχή ομάδας εκπαιδευτικών-μουσικών  του Συλλόγου μας και φίλων.
Συντονίζουμε τον αγώνα μας με όλους τους εργαζόμενους στην ελληνική κοινωνία για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ,ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ.

Ø ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Ø ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ,ΣΤΟ ΜΙΣΘΟ, ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ,  ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΕΣ

                                               ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ ...

Προσωπικά δεν έχω να ελπίζω σε τίποτα! 

Ούτε σ΄ αυτούς  στέρησαν το χαμόγελό μας  και την αισιοδοξία μας,  ούτε και  σ΄αυτούς που λένε ότι θα μας γλιτώσουν!




Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ !

Το αντιγράφω από ένα σχόλιο στο fb .. είναι λόγια μιας νέας συναδέλφισσας προς κάποιον παλιότερο δάσκαλο-συνδικαλιστή που θα μπορούσα να είμαι κι εγώ ή κι εσύ συνάδελφε.

«Ναι, η γενιά σας φταίει για το χάλι μας και όχι μόνο το οικονομικό. Απαξίωσε με τη συμπεριφορά της το θεσμό του συνδικαλισμού, αφού πρώτα τον χρησιμοποίησε προς ίδιον συμφέρον. Πολλοί που κόπτονταν για τα συνδικαλιστικά, όταν ανέλαβαν θέσεις ευθύνης , διοικητικές αντί να βοηθήσουν στην ενδυνάμωση του με τη δύναμη που έχουν , τον λοιδορούν και τον απαξιώνουν. Τον ξεζούμισαν καλά καλά και τώρα τον πετούν όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια πόσο θυμώνω.
Χθες οι νέοι συνάδελφοι κάναμε πολλές προτάσεις για την απεργία στις 19: πανώ στις εισόδους των σχολείων και στις εισόδους της πόλης, μουσική συναυλία με συναδέλφους μουσικούς στην πλατεία μετά την πορεία, επιστολή στους γονείς, επιστολή στον βουλευτή του Πασοκ της …, συμβολικό συσσίτιο με φασολάδα στους πολίτες. Ήταν η πρώτη φορά που τόσοι νέοι συνάδελφοι πήραν μέρος σε συνέλευση και μάλιστα ενεργά με τοποθετήσεις και προτάσεις.
Σήμερα, οι άλλοτε συνδικαλιστές της …  είναι Διευθυντές και Σχολικοί Σύμβουλοι και Υπεύθυνοι Εκπαιδευτικών Θεμάτων και πάει λέγοντας, περιγελούν και απαξιώνουν τις δράσεις και τη συμμετοχή των νέων. "Ωραία τώρα είμαστε σίγουροι πως θα ανατραπεί η κατάσταση, μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι" λένε γελώντας. Ένα από αυτά που είπα χθες ήταν πως είναι χρέος μας να αντιδράσουμε, χρέος προς τους εαυτούς μας και τα παιδιά που μεγαλώνουμε στα σπίτια μας και στα σχολειά μας και αύριο θα μας ρωτήσουν τι έκανε η γενιά σας όταν η Ελλάδα θυσιαζόταν στο βωμό των κερδοσκοπικών συμφερόντων; Ακόμη και αν καταφέρουμε μόνο μια τρύπα στο νερό, είναι θέμα συνείδησης να μη κάτσω στον καναπέ μου κυριευμένη από απόγνωση την ώρα που βουλιάζουμε...».

ΦΕΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΗΣΙΕΣ!

Παίρνει η µία κυβερνητική παρέα ένα µπιντόνι µε οικονοµικά βρωµόνερα και το δίνει στην επόµενη, που παίρνει τη θέση της κατόπιν εκλογών. Η τελευταία το παραδίδει πιο βαρύ στην επόµενη, κι αυτή στην επόµενη ακόµη πιο βαρύ. Αυτό συνεχίζεται για χρόνια. Κάποτε το µπιντόνι καταλήγει να είναι τόσο βαρύ, που ο τελευταίος παραλήπτης κυβερνητικός πρίγκιπας αδυνατεί να το µετακινήσει, παρά τις πολλές προσπάθειες που καταβάλλει.
Σωριάζεται λοιπόν εξουθενωµένος σ’ ένα πεζούλι βλαστηµώντας και ζητάει βοήθεια από περαστικούς, συµπατριώτες του και ξένους, χωρίς να παραλείπει να φωνάζει ότι οι τελευταίοι προκάτοχοί του φταίνε για τα µαύρα και ασήκωτα χάλια που αυτός τώρα κρατάει στα χέρια του. Πράσινοι και γαλάζιοι είναι έτοιµοι να πιαστούν στα χέρια. Τελικώς, ύστερα από πολλά βογκητά, ύβρεις και κατάρες των µεν προς τους δε, αποστέλλονται αεροπορικώς στην πρωτεύουσα ρωµαλέοι ευρωπαίοι αθλητές της άρσης βαρών που σηκώνουν το πελώριο µπιντόνι µε εντολές των προϊσταµένων τους να το ελαφρώσουν από τα βρωµόνερα.
Οι ντόπιοι πρίγκιπες, πασαλειµµένοι όπως πάντοτε µε βαριά αρώµατα, αλλά βρωµεροί και τρισάθλιοι πλέον, παραλαµβάνουν από τους ρωµαλέους ξένους, σκυφτοί µε τρεµάµενα χέρια, τα χαρτιά µε τις συνταγές που απαιτούνται για να µην τεθεί εκτός ελέγχου το κακό που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει µε ανεύθυνες, γελοίες και ασυνάρτητες πολιτικές πολλών ετών. Υποκλίνονται και µουρµουρίζουν λόγια ακατάληπτα. Το θέαµα προκαλεί ανατριχίλες στο κοινό.
Τα πράγµατα είναι απλά : Θυελλώδεις άνεµοι σαρώνουν τη χώρα. Τα οικονοµικά του κράτους έχουν γίνει πολτός, ο κίνδυνος µιας γενικής κατάρρευσης είναι ορατός, δίκαιοι και άδικοι πλήττονται από την πρωτοφανή κακοκαιρία, οι οικοδοµές τρίζουν. Ένα φαλιρισµένο κράτος είναι το τελικό προϊόν µιας πολιτικής 35 ετών που ασκήθηκε από τον κυβερνητικό δικοµµατισµό της χώρας. Τώρα µια Ελλάδα υπερδανεισµένη και ελλειµµατική, απόλυτα εξαρτηµένη από τον διεθνή δανεισµό βρίσκεται µοιραίως κάτω από τον αυστηρό οικονοµικό έλεγχο των οργάνων του µεγάλου ευρωπαϊκού οργανισµού στον οποίον η χώρα συµµετέχει ως ισότιµος εταίρος από το 1981.
Ανεύθυνες, αντιπαραγωγικές, αντιαναπτυξιακές, πελατειακές, δήθεν «φιλολαϊκές» και κοινωνικές «γαλαζοπράσινες» πολιτικές τσαλαπάτησαν τα οικονοµικά του κράτους, λεηλάτησαν εθνικούς πόρους, ασφαλιστικά ταµεία, γέµισαν καρκινώµατα τις δηµόσιες υπηρεσίες –θύµατα κι αυτές του πιο άγριου κοµµατισµού– ενθάρρυναν την αυθαιρεσία και την ανοµία στην ελληνική κοινωνία, και εντέλει έκαναν «ρόµπα» την πολιτική.
Από αυτές τις άθλιες πολιτικές και µέσα από διάφορα φεστιβάλ µίζας, σκάνδαλα και σκανδαλώδεις καταστάσεις, µοιράστηκαν εθνικοί πόροι σε ολίγους εκλεκτούς, αυξήθηκαν οι νεόπτωχοι, προέκυψαν νέοι νεόπλουτοι, φίλοι των κυβερνήσεων όλοι τους, και γεννήθηκε µια δικοµµατική τάξη άξεστων πολιτικών και κρατικών πριγκίπων της πολυτέλειας και της καλοπέρασης.
Με ρηµαγµένα τώρα τα δηµόσια οικονοµικά της χώρας τίθεται θέµα ενός σχήµατος εξόδου της από την πρωτοφανούς εντάσεως κρίση. Αναπόφευκτα, οι σχετικές συνταγές αναζητούνται µέσα από τους µηχανισµούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η Ελλάδα είναι µέλος της, έχει υπογράψει την –ιστορικής σηµασίας για τα οικονοµικά πράγµατα της Ευρώπης, όσο και σκληρά νεοφιλελεύθερη– Συνθήκη του Μάαστριχτ, έχει υπογράψει το Σύµφωνο Σταθερότητας εισερχόµενη στη ζώνη του ευρώ. Οι κοινοτικοί υπάλληλοι που πραγµατοποιούν οικονοµικούς ελέγχους στην Αθήνα, προκαλώντας την αντιπάθεια πολλών και διαφόρων εδώ, δεν είναι παρά υπάλληλοι της Κοµισιόν που ανήκουν σε όλες τις χώρες-µέλη µισθοδοτούµενοι από τον κοινοτικό προϋπολογισµό. Μπορεί να είναι σκληρό το διεθνές σφυροκόπηµα της Ελλάδας (πράγµατι «παραδειγµατικά» πλήττεται η χώρα από τα κέντρα της Ε.Ε.), µπορεί να είναι «πονηρή» η συµπεριφορά των διεθνών οίκων οικονοµικής αξιολόγησης (γεµάτων από «αστέρες» της συµφοράς που χαµπάρι δεν πήραν τι γίνεται το 2008) και του διεθνούς τραπεζικού συστήµατος, που απλώς µυρίζεται κέρδη από τον ακριβό δανεισµό προς τη χώρα µας, αλλά δεν είναι ούτε οι κοινοτικοί υπάλληλοι, ούτε η «κακιά» Κοµισιόν, ούτε οι ανελέητοι τραπεζίτες εκείνοι που ευθύνονται για το ότι επί δεκαετίες το ελληνικό «µοντέλο» στηρίχτηκε στη φρενιτώδη αύξηση των δηµοσίων δαπανών και στον διεθνή δανεισµό.
Δεν φταίει ο «διεθνής παράγοντας» αν οι τριτοκοσµικών αρωµάτων ελληνικές κυβερνητικές ηγεσίες δεν κατάλαβαν ή δεν θέλησαν να καταλάβουν ότι εντός της ευρωζώνης πλέον, στο αυστηρό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο των κανόνων του Συµφώνου Σταθερότητας, οι οικονοµικές υποχρεώσεις της Ελλάδας απαιτούσαν άλλες πολιτικές, που σε καµία περίπτωση δεν µπορούσαν να έχουν σχέση µε τις ανέµελες πολιτικές τού «δανείζοµαι και καλοπερνάω» του παρελθόντος, µε διαρκή διόγκωση των ελλειµµάτων, µε διαρκή µείωση των εσόδων, µε αυξηµένη φοροδιαφυγή, µε οικονοµικά σκάνδαλα και µε ασυναρτησίες και φαντασιώσεις περί «ισχυρής Ελλάδας» (ήδη καταχρεωµένης, µε τα ταµεία σε κακή κατάσταση και µε τα φέσια λόγω Ολυµπιακών Αγώνων µέχρι τους αστραγάλους). Και δεν φταίει βέβαια η Κοµισιόν αν κάθε τόσο οι οικονοµικοί εγκέφαλοι των ελληνικών κυβερνήσεων «διόρθωναν» άγαρµπα τα νούµερα και τα στατιστικά στοιχεία των δηµόσιων οικονοµικών για να τη βγάλουν καθαρή στις Βρυξέλλες. Ναι, η Κοµισιόν έκανε, είναι η αλήθεια, κάπως το κορόιδο µε τα ψεύτικα ελληνικά στοιχεία, προκειµένου να µπει και η Ελλάδα στην ευρωζώνη (έπρεπε να έχει ένα κάποιο µέγεθος το γκρουπ των συµµετεχόντων). Αλλά από ‘κει και πέρα, το πράγµα πήγε σχοινί-κορδόνι µε την κουκλίτσα Αθήνα να παριστάνει την πονηρή –ή την πονεµένη, όταν την έπιαναν στα πράσα και στα λαχανάκια Βρυξελλών.
Σκληρά και ανελέητα τα καλοπληρωµένα παιδιά της Κοµισιόν, έκαναν παρ’ όλ’ αυτά υποµονή –τους µπέρδεψε κάπου η κυβέρνηση Καραµανλή µε την «απογραφή» της και τις διαβεβαιώσεις της για «ήπια προσαρµογή» και λαµπρό µέλλον– είδαν στη συνέχεια να γίνεται πάλι «της παλαβής» µε τα δηµόσια οικονοµικά της Ελλάδας, να πέφτουν βροχή τα λάθος και τα ψεύτικα στοιχεία, και τότε µαστίγωσαν τον ταλαίπωρο Παπαθανασίου, προειδοποίησαν προεκλογικά την Αθήνα για τα πολύ σκληρά (πλέον) µέτρα που έπρεπε να πάρει, ήρθε και ο «λεφτά υπάρχουν» Γιώργος Παπανδρέου να ζητήσει «επαναδιαπραγµάτευση» µε την Κοµισιόν, οπότε οργισµένοι οι τεχνοκράτες της Ε.Ε. (από κοντά και οι υπάλληλοι του ΔΝΤ) µαστίγωσαν και τον Παπακωνσταντίνου, παραµέρισαν τα αστέρια της κυβέρνησης Παπανδρέου και τις ελληνικές στατιστικές, έπιασαν δουλειά για λογαριασµό τους και ο Θεός βοηθός πλέον... ΠΑΣΟΚ και Νέα Δηµοκρατία, καλό είναι να κάνουν «τουµπεκί» τώρα οι αγαπητοί µας. Να αφήσουν στην άκρη οι καλοπερασάκηδες τις υποκρισίες, το δήθεν ενδιαφέρον τους για τα βάσανα των αδύναµων κοινωνικών τάξεων (πολύ αργά τις θυµήθηκαν, αφού έως και τα ασφαλιστικά ταµεία τους λεηλάτησαν), διότι άφρονες οδήγησαν άοπλη την Ελλάδα στα πεδία των σκληρών κατανοµών της νεοφιλελεύθερης «παγκοσµιοποίησης» και του «Μάαστριχτ», διότι δικό τους έργο είναι αυτή η άθλια εθνική κατάσταση που διέλυσε τα οικονοµικά του κράτους, κατέστησε διάτρητο τον κοινωνικό ιστό, παρέδωσε αδύναµη τη χώρα στους ελέγχους των υπηρεσιών της Κοµισιόν και υποχρεώνει σήµερα έως και τη µεσαία αστική τάξη σε άγρια «λιτότητα» µε φόντο µια µαραµένη βιοµηχανία, µια συρρικνωµένη γεωργία, µια νεολαία σε απελπισία. Ένα πράγµα τούς µένει να κάνουν, αν το µπορούν βέβαια: να δουλέψουν εν σιωπή, σκληρά, η µεν κυβέρνηση για να σχεδιάσει πολιτικές για ορθολογισµό των δηµόσιων οικονοµικών, για αναδιοργάνωση του κράτους και για την παροχή αξιόπιστων, λειτουργικών κοινωνικών υπηρεσιών στους πολίτες, η δε αξιωµατική αντιπολίτευση να µελετήσει σοβαρά τα στοιχεία της σηµερινής εθνικής κατάστασης και να υποβάλει τις δικές της προτάσεις για την καλύτερη δυνατή αντιµετώπιση των προβληµάτων. Αν αυτό δεν γίνεται, οι δηµόσιες ρητορείες τους, οι υποσχέσεις τους, οι «κριτικές» και οι «αναλύσεις» τους στα µέσα ενηµέρωσης δεν θα είναι παρά επανάληψη παλαιότερων µπουρδολογιών και λόγια του αέρα.
                                                             Του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου, από τη ΓΑΛΕΡΑ
 

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Έχουμε και την Tρόικα που μας αξίζει!

          Από το ιστολόγιο  http://www.i-reportergr.com/2011/10/t.html#.TpFI03b2-LA.facebook

Η Ελλάδα, δύο χρόνια μετά τη συμφωνία του μνημονίου βρίσκεται σήμερα πιο κοντά στη χρεοκοπία παρά ποτέ, ενώ την ίδια στιγμή έχει παγώσει κυριολεκτικά κάθε οικονομική πρωτοβουλία. Είναι προφανείς τόσο οι ευθύνες της κυβέρνησης, που επί μήνες δεν έκανε αυτό που έπρεπε και κωλυσιεργούσε, όσο και της αντιπολίτευσης, που υπονόμευσε με κάθε δυνατό τρόπο τη δημοσιονομική προσπάθεια και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Για όσα συνέβησαν έχει όμως σοβαρές ευθύνες και η τρόικα. Τόσο έναντι των Ευρωπαίων (κυρίως), φορολογουμένων, τα χρήματα των οποίων διαχειρίζεται, όσο και έναντι εκείνων των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι ήλπισαν ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης απαλλαγής της χώρας από ένα κρατικοδίαιτο, φαύλο και διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας. Ένα σύστημα εξουσίας το οποίο γιγαντώθηκε με τα χρήματα της Ευρώπης και περιθωριοποίησε τις υγιείς και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, σε κάθε τομέα της οικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής ζωής, την τελευταία τριακονταετία. Ποια ήταν τα κυριότερα λάθη της τρόικας-
Στο οικονομικό επίπεδο τα θεμελιώδη λάθη του προγράμματος ήταν η διάρκειά του, η αναλογία φόρων και δαπανών και η χρησιμοποίηση των χρημάτων των Ευρωπαίων για κατανάλωση αντί για επενδύσεις. Η θεωρία ότι το έλλειμμα ήταν τόσο μεγάλο ώστε θα έπρεπε να περικοπεί εντός μιας τετραετίας, μετέτρεψε το πρόγραμμα σε ένα κινέζικο βασανιστήριο, που πολλαπλασίασε την αβεβαιότητα και αύξησε στο ενδιάμεσο δραματικά το δημόσιο χρέος, καθιστώντας το τελείως ανεξέλεγκτο. Από πού κι ως πού η χρεοκοπημένη Ελλάδα θα μπορούσε να δικαιολογήσει πρωτογενές έλλειμμα για νέες καταναλωτικές δαπάνες του κράτους ύψους σχεδόν 20 δισ. το 2010 και το 2011; Και με δεδομένο ότι ο κεντρικός στόχος του προγράμματος ήταν η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, γιατί έπρεπε να τεθεί ο στόχος να συμβεί αυτό το 2012 και όχι το 2010; Σε μια χώρα που είχε το χαμηλότερο ύψος επενδύσεων σε όλη τη Νότια Ευρώπη (30% κάτω από την Ιταλία και την Ισπανία ως ποσοστό του ΑΕΠ) και το μεγαλύτερο ποσοστό υπερκατανάλωσης, η τρόικα αντί να χρηματοδοτήσει νέες επενδύσεις, χρηματοδότησε τη συνέχιση της δημόσιας κατανάλωσης.

Ταυτόχρονα –παρά το γεγονός ότι και η ίδια η τρόικα διακήρυσσε ότι προτεραιότητα στη μείωση του ελλείμματος έχει η περικοπή των δαπανών και όχι η αύξηση των φόρων– αποδέχθηκε την αντίθετη πολιτική την οποία ακολούθησε η κυβέρνηση. Οι συνεχείς αυξήσεις των φορολογικών συντελεστών, με δεδομένο τον διεφθαρμένο φοροεισπρακτικό μηχανισμό και την εκτεταμένη κοινωνική αποδοχή της φοροδιαφυγής, στραγγάλισε την ιδιωτική παραγωγική οικονομία, κατέστησε τους συστηματικούς φοροφυγάδες οικονομικά ανταγωνιστικούς και λειτούργησε εις βάρος των πιο παραγωγικών και ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.

Τέλος, παράλογο από οικονομικής πλευράς και εξαιρετικά επιπόλαιο είναι και το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που προωθείται. Ένα πρόγραμμα με εξωπραγματικά προσδοκώμενα έσοδα, εξωπραγματικούς χρόνους υλοποίησης, για το οποίο δεν έχει υπάρξει καμία σοβαρή προετοιμασία. Κανείς δεν ξέρει ή δεν μπορεί να δικαιολογήσει από πού θα προέλθουν τα περίφημα 50 δισ., αφού κανείς δεν έχει αναζητήσει ενδεικτικές έστω τιμές αγοράς για τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που εισφέρονται στο πρόγραμμα.Πρόκειται για ευχολόγιο, που έχει ως στόχο απλώς να ξεγελάσει τις αγορές και να κερδίσει χρόνο.

Τα σοβαρότερα λάθη εντούτοις της τρόικας αφορούν την πλήρη αδυναμία της να κατανοήσει την πολιτική και κοινωνική διάσταση του εγχειρήματος που ανέλαβε. Παρά το γεγονός ότι στο ίδιο το αρχικό μνημόνιο αναγράφεται ότι «η κυβέρνηση δεσμεύεται σε δίκαιη κατανομή του κόστους προσαρμογής», η τρόικα ανέχθηκε την βαθιά άδικη κατανομή που είχε ως στόχο τη διατήρηση των προνομίων του πολιτικού και κομματικού συστήματος εξουσίας και την προστασία των φαύλων και διεφθαρμένων πελατειακών σχέσεων που είχε αναπτύξει τις τελευταίες δεκαετίες. Οι επιχειρήσεις στραγγαλίστηκαν από πλευράς ρευστότητας από τις τράπεζες (που εξαρτώνται απόλυτα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην οποία χρωστούν σχεδόν 100 δισεκατομμύρια), όμως οι ισχυροί του συστήματος, κόμματα, συγκεκριμένα ΜΜΕ κ.λπ.), συνέχισαν να δανειοδοτούνται με τρόπο που παραβιάζει κάθε τραπεζικό κριτήριο. Με πιο προκλητική την περίπτωση των κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, που χρωστούν πάνω από 250 εκατομμύρια ευρώ, με μοναδικό ενέχυρο την κρατική χρηματοδότηση για περίοδο πολύ μετά τη λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής. Αντί η τρόικα και η ΕΚΤ να ξεκινήσουν τη λιτότητα και την εφαρμογή σοβαρών κριτηρίων δανεισμού από τα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ, τα άφησαν στο απυρόβλητο.

Επίσης αποδέχθηκαν την επιλογή της κυβέρνησης να προστατεύσει τους υπαλλήλους του δημοσίου τομέα, μεγάλο μέρος των οποίων έχει διοριστεί αναξιοκρατικά, με πλάγια μέσα, εις βάρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι ενώ όλοι δέχονται ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι υπερτροφικός και με πολύ χαμηλή παραγωγικότητα η τρόικα επέτρεψε να συνεχιστούν οι διορισμοί στο Δημόσιο, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα οδηγούνταν και οδηγούνται στην ανεργία, λόγω της διατήρησης υψηλών δημοσίων ελλειμμάτων.

Αντίστοιχα υπέρ των προνομιούχων του Δημοσίου και του κομματικού συστήματος λειτούργησε η τρόικα σε ό,τι αφορά τις συντάξεις. Θεωρητικά το συνταξιοδοτικό είχε ως στόχο να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης, ιδίως για τους προνομιούχους των ΔΕΚΟ και των άλλων συντεχνιών. Στην πράξη όμως, ενώ αυτό θεσμοθετήθηκε μεσο-μακροπρόθεσμα, αφέθηκαν ορθάνοιχτα πορτοπαράθυρα πρόωρης συνταξιοδότησης, τα οποία μάλιστα επιδοτήθηκαν με πρόσθετα προνόμια –με αποτέλεσμα να βγουν δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι στη σύνταξη στα πενήντα τους με τα αντίστοιχα εφάπαξ (μαζί τους και δημοσιογραφική συντεχνία της οποίας το αγγελιόσημο διατηρείται αλώβητο)–, προνόμια που ούτε ονειρεύονται οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα που συνταξιοδοτούνται στα 65 αφού έχουν πληρώσει τεράστιες εισφορές στο ΙΚΑ. Κι όλα αυτά εις υγείαν της τρόικας.

Στο πολιτικό μέρος τώρα, η τρόικα θεώρησε ότι οι δραστηριότητές της ήταν καθαρά τεχνοκρατικές και όχι πολιτικές. Στην πραγματικότητα όμως λειτούργησε πολιτικά εις βάρος των υποστηρικτών των μεταρρυθμίσεων και προς όφελος των χειρότερων αντιπάλων τους. Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά της έναντι του Α. Σαμαρά, ο οποίος από την αρχή της υπόθεσης επιτέθηκε με κάθε τρόπο στο μνημόνιο και προσπάθησε να πείσει ότι μπορεί να εφαρμόσει εναλλακτική πολιτική με πρόσθετα χρήματα που θα πάρει επαναδιαπραγματευόμενος με την τρόικα. Η τρόικα, ενώ εξέτασε το σχετικό σχέδιο και το βρήκε παντελώς ανεφάρμοστο, ουδέποτε ενημέρωσε με σαφήνεια τον ελληνικό λαό για το περιεχόμενό του. Την ώρα που συναντά τακτικά τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του προσπαθώντας να επιδιώξει «συναίνεση», προσφέροντάς του επικοινωνιακούς πόντους και κύρος, δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό για τις πιθανότητες εφαρμογής των ανεδαφικών συνταγών του, εντείνοντας τη σύγχυση και την πολιτική αβεβαιότητα και υπονομεύοντας πολιτικά τους υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων. Τόσο τους ελάχιστους που έχουν απομείνει εντός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και εκείνους που βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα.

Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτές τις συμπεριφορές; Ασφαλώς δεν πρόκειται για κακή πρόθεση. Οι Ευρωπαίοι και άλλοι αρμόδιοι δεν έχουν λόγο να αποτύχει το πρόγραμμα. Για να ερμηνεύσει κανείς τη συμπεριφορά τους θα πρέπει να αναζητήσει ψυχολογικές και θεσμολαγνικές ερμηνείες. Λίγο η γαλατική ευγένεια και η βορειοευρωπαϊκή αυτοσυγκράτηση, λίγο η δημοσιοϋπαλληλική ευθυνοφοβία, λίγο οι κανόνες περί ownership του προγράμματος, που προωθεί το ΔΝΤ (ότι πρέπει δηλαδή όσοι εφαρμόζουν το πρόγραμμα να αισθάνονται ότι είναι «δικό τους»). Κυρίως όμως η αδυναμία τους να αντιληφθούν πώς πράγματι λειτουργεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η αφέλειά τους να νομίζουν ότι το σύστημα εξουσίας της Ελλάδας θα θελήσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα για να σωθεί η χώρα, την ώρα που οι παίκτες στο σύστημα αυτό αναζητούν τρόπους να σώσουν ο καθένας τον εαυτό του, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες επιπτώσεις. Έτσι η τρόικα αντί να συμμαχήσει με τον ελληνικό λαό, την ώρα που του προσφέρει τεράστια ποσά βοήθειας, κατέληξε να βλάπτει όσους θα έπρεπε να τη στηρίζουν, να υπονομεύει τους φίλους των μεταρρυθμίσεων και να βοηθά τους αντιπάλους τους. Τόσο που να αναρωτιέται κανείς αν έχουμε τελικά και την τρόικα που μας αξίζει!


Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2011/10/t.html#ixzz1aGb6t9sx

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ (όπως έχει κατατεθεί στη Βουλή)

Δείτε εδώ την ανάλυση του νέου μισθολογίου από τον ειδικό συνεργατη της ΔΟΕ Γιάννη Μπαλάγκα ενώ η σύγκριση με το προηγούμενο μισθολόγιο και η χασούρα από την εφαρμογή του είναι  εδώ!
Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται για ενιαίο μισθολόγιο, αλλά για ενιαίο φτωχολόγιο!

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


  ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ –ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΝΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ- ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ 26/9/2011
       Η σωστή -όπως αποδείχτηκε- απόφαση του ΔΣ του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ιστιαίας να κάνει παράσταση στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ιστιαίας Αιδηψού, τη Δευτέρα 26/9/2011 , με αίτημα την άμεση επιχορήγηση των Σχολικών Επιτροπών των Σχολείων της Πρωτοβάθμιας (δεν έχει δοθεί ούτε ευρώ από το Γενάρη του 2011), προφανώς σε πολλούς δεν άρεσε.


        Φάνηκε ότι δεν άρεσε ιδιαίτερα στον κ. Δήμαρχο, ο οποίος φανερά ενοχλημένος ζήτησε από την αρμόδια αντιδήμαρχο Παιδείας την επίσπευση των διαδικασιών  ώστε μέχρι τέλος της βδομάδας να δοθούν τα χρήματα στα σχολεία και έκανε παρατήρηση στο πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου ότι δεν έπρεπε να μας αφήσει να κάνουμε παρέμβαση.

         Φάνηκε ότι δεν άρεσε στην κυρία αντιδήμαρχο Παιδείας, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της δεν έπεισε για την μεγάλη καθυστέρηση στη συγκρότηση της Σχολικής Επιτροπής και τους λόγους που επικαλέστηκε.

          Φάνηκε ότι δεν άρεσε στην  Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής η οποία δεν εξέφρασε καμιά  άποψη, είτε θετική είτε αρνητική, παρόλο, που ήταν η άμεσα υπεύθυνη του θέματος, μαζί με την αντιδήμαρχο Παιδείας.

           Αντιθέτως πρέπει να επισημάνουμε ότι ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν άψογος στο χειρισμό του θέματος. Έδωσε το λόγο στους περισσότερους  εκπαιδευτικούς που παρευρίσκονταν, άκουσε και σύνθεσε τις απόψεις  και ανέδειξε το πράγματι υπαρκτό πρόβλημα.

             Ιδιαίτερη μνείας αξίζουν οι τοποθετήσεις των δημοτικών συμβούλων   κυρίων Περπατάρη ( πάνω σε όσα συμβαίνουν  στο χώρο της Παιδείας γενικότερα),  Μπάμη,  Παπαντωνίου (άριστος γνώστης του θέματος ) και Πετσή.

                Όλα τα παραπάνω μας κάνουν να ξεπεράσουμε ευκολότερα την άστοχη και επιπόλαια ,κατά τη γνώμη μου , ρήση του Δημάρχου  ότι πρέπει να κάνουμε οικονομία στα σχολεία , να αγοράζουμε μόνο τα απαραίτητα και να μην αγοράζουν οι εκπαιδευτικοί «πράγματα»  για τους εαυτούς τους!!!  Όταν υπάρχει μια τέτοια μεγάλη προσβολή, με παρόντες μάλιστα τους εκπαιδευτικούς, θα έπρεπε να συνοδεύεται και από τις απαραίτητες εξηγήσεις.  Αλλιώς είναι «έπαια πτερόεντα» …

              Το δε ΣΟΚ που δεχτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί, παρακολουθώντας προηγούμενο θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου σχετικό με την Κοινωφελή επιχείρηση του Δήμου και τον προτεινόμενο από την ίδια την  πρόεδρο της επιχείρησης για  μισθό της (1840€ το μήνα)  -  αυτήν την περίοδο των συνεχόμενων κάθε εβδομάδα περικοπών των μισθών των εκπαιδευτικών  που μας έφτασαν κάτω από τα 1000 € - … ακόμα δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε…

             ΕΥΤΥΧΩΣ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ …..………………………………………ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΟΥΣ!!!

                                

                                                                              ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΥΡΟΖΟΥΜΗΣ
                                                                                                 ΔΑΣΚΑΛΟΣ
                                               ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ