Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Με αφορμή την "Παναγία των Παρισίων"

      Η πρόταση είχε έρθει στο Σύλλογο Διδασκόντων του 12/Θ Δημ. Σχολείου Λουτρών Αιδηψού εδώ και ένα μήνα σχεδόν και μας είχε απασχολήσει αρκετά.  Ο  θεατρικός θίασος της Γιούλης Ηλιοπούλου ήθελε να παρουσίαση στους μαθητές της  πόλης μας τη  παιδική θεατρική παράσταση  «Η Παναγία των Παρισίων», από το γνωστό έργο του Ουγκώ.
         Κάθε φορά που ένας θεατρικό θίασος ή καραγκιοζοπαίχτης μας κάνει μια τέτοια πρόταση βρισκόμαστε μπροστά σε πολλά θέματα που πρέπει να σκεφτούμε πριν πούμε το ναι.
·        Αμφιθέατρο δεν υπάρχει στα  Λουτρά Αιδηψού, άρα πρέπει να μεταφερθούμε στο Γυμνάσιο σε μια «αίθουσα» που ο θεός να την κάνει «θεάτρου»!
·        Θα είναι η παράσταση αντάξια των 5-6 € που ζητούν οι θίασοι ή θα είναι άλλη μια «αρπαχτή»?
·        Υπάρχουν γειτονικά ή άλλα σχολεία που έχουν δει το έργο αυτό για να πάρουμε μια γνώμη?
·        Θα φέρουν όλα τα παιδιά τα χρήματα ή θα εκτεθούμε?
       Τελικά είπαμε το ναι μετά από πολλές συζητήσεις, μιας και οι ευκαιρίες που έχουν τα μικρά παιδιά της περιοχής μας να δουν ένα θεατρικό είναι ελάχιστες, εκτός από κάποιες εκδρομές σε παιδικά θέατρα της Αθήνας που έκανε παλιότερα ο Σύλλογος Γονέων, αλλά και που σταμάτησαν κι αυτές αφού  τα τελευταία χρόνια γίνονται σε άλλους «εμπορικότερους» προορισμούς.
 Σημαντικό ρόλο στη θετική μας γνώμη έπαιξε το ότι μια από τις ηθοποιούς του έργου, η Μάρα Λαγγουράνη,  κατάγεται από την πόλη μας και μιλήσαμε μαζί της.
        Η παράσταση ήταν όντως πολύ καλή. Ένα μιούζικαλ πάνω στο έργο του Βίκτωρα Ουγκώ, με καλές ερμηνείες, μηνύματα και μεγάλη συμμετοχή από τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Λουτρών Αιδηψού, αλλά και του 2ου Νηπιαγωγείου Λ. Αιδηψού, που καταχάρηκαν επί μιάμιση ώρα τις περιπέτειες του Κουασιμόδου και της Εσμεράλδας με συνοδεία εξαιρετικής μουσικής , τραγουδιών και χορού.  Ο θίασος ανταμείφθηκε με ένα μεγάλο χειροκρότημα από όλους μας  και τη θέση μας πήρε το  Γυμνάσιο για να δει και αυτό την παράσταση.    
       Κλείνοντας θέλω επισημαίνω την παντελή έλλειψη υποδομών στην πόλη μας , αλλά και στο Δήμο γενικότερα, που να μπορούν να φιλοξενήσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ούτε κλειστό, ούτε ανοιχτό θέατρο, ούτε αίθουσες που με μικρή προσπάθεια θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν κάτι… Για χρόνια ολόκληρα με συναδέλφους εκπαιδευτικούς στήνουμε σκαλωσιές, φώτα, μικρόφωνα, σκηνικά και μπαινοβγάζουμε καρέκλες από τις αίθουσες για να ικανοποιήσουμε τις θεατρικές ανησυχίες των μαθητών μας αλλά και τις δικές μας.  Εδώ και 3-4 χρόνια οι σχολικές γιορτές του Δημοτικού Σχολείου που γίνονταν στο Πνευματικό Κέντρο Αιδηψού δεν γίνονται διότι το κτήριο έχει εμφανή σημάδια εγκατάλειψης και κανένας δεν υποσχόταν ότι μπορεί να υποδεχτεί μαθητές με ασφάλεια.
 Δυστυχώς αυτή είναι η εκπαιδευτική και πολιτιστική κατάντια μιας περιοχής ολόκληρης. Σχολεία χωρίς αίθουσες πολλαπλών χρήσεων και πόλεις χωρίς ένα αμφιθέατρο ή έναν πολυχώρο.
 Στην Αιδηψό υπάρχουν πολλοί θερινοί κινηματογράφοι (ιδιωτικοί) που δε λειτουργούν εδώ και χρόνια. Δεν είμαι πολιτικός μηχανικός αλλά νομίζω ότι μπορεί να γίνει, με απλά μέσα, η μετατροπή κάποιου από αυτούς σε κλειστή αίθουσα. Αυτό για αρχή… γιατί είναι απαραίτητη η κατασκευή ενός πολυχώρου στην περιοχή μας. Ενός έργου που θα δώσει ζωή στην πόλη μια και θα μπορούν να πραγματοποιούνται προβολές ταινιών, θεατρικές και άλλες παραστάσεις, συναυλίες τοπικών συγκροτημάτων αλλά και όσες άλλες εκδηλώσεις χρειάζονται σε μια πόλη.
Ακούει κανείς που να ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό?

1 σχόλιο:

  1. ΓιάννηΜμμ, καταλαβαίνω απόλυτα τι λες! Σήμερα βιώσα ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. Φιλοξενούσαμε θεατρική παράσταση -αξιολογότατη προσπάθεια- στο προαύλιο του σχολείου. Και μάλιστα οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να δώσουν την παράσταση δύο φορές: μία για το κεντρικό τμήμα του σχολείου και μία, χθες, στο παράρτημα! Θαρρώ πως κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό. Απογοητεύομαι συχνά. Αμέσως μετά όμως πεισμώνω και προσπαθώ για τα παιδιά, ακόμα και χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις...

    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή