Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

ΑΙΔΗΨΟΣ: "ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

http://www.facebook.com/event.php?eid=132836000127500   

ΕΙΤΕ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΔΗΨΟΥ, ΕΙΤΕ ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΕΙΤΕ ΦΟΡΕΙΣ , ΠΡΕΠΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ.
ΚΑΝΩ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΙΟΥΝΗ 2011 ΚΑΙ ΩΡΑ 19.30 ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΔΗΨΟΥ!

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Χαριστική βολή από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ στο κόμμα ΠΑΣΟΚ

(Γράφει ο Γιώργος Κατσιμπάρδης πρώην υφυπουργός Εσωτερικών και μέλος του Ε.Γ. του ΠΑ.ΣΟ.Κ)

Φορτωμένη με χρέη προηγούμενων κυβερνήσεων – και ιδιαίτερα με εκείνα της περιόδου Καραμανλή –, υποχρεωμένη να κινείται μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της Ο.Ν.Ε (στην οποία μας ενέταξε ο Σημίτης με την πολυδιαφημισθείσα, βιαστική και αψυχολόγητη απόφασή του), αμήχανη κατά τους πρώτους μήνες άσκησης της εξουσίας μπροστά στο οικονομικό χάος που βρήκε, και αδύναμη τη χρονιά που πέρασε να πάρει σωστές αποφάσεις στα οικονομικά θέματα, η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ – με τα ιδιαίτερα σκληρά μέτρα της 23 Μαΐου 2011 –, έδωσε τη χαριστική βολή στα λαϊκά στρώματα, πολιτικά δε στο ίδιο το κόμμα που την ανέδειξε, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ, το οποίο αποδόμησε ιδεολογικά και αποδιάρθρωσε οργανωτικά.
Βέβαια, η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ, για να αποτρέψει τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας μας (που, ας μη γελιόμαστε, δεν θα απέβαινε σε βάρος των φτωχών αλλά των πολύ πλούσιων) θα μπορούσε ίσως να πάρει τα πρόσφατα φορομπηχτικά και τα άλλα μέτρα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, και να έχει το λαό με το μέρος της αν πρώτα, και κύρια, επέβαλε στους οικονομικά ισχυρούς να συνεισφέρουν μεγάλα χρηματικά ποσά ή τμήματα κινητής και ακίνητης περιουσίας τους για να σωθεί η χώρα, όπως έκαναν οι κυβερνήτες της αρχαίας Αθήνας (μήτρας της δημοκρατίας και υποδειγματικής πολιτείας που δίδαξε το σεβασμό σε κάθε πάσχοντα άνθρωπο). Αυτό όμως η κυβέρνηση δεν το τόλμησε. Και όλοι εμείς που σήμερα υποστηρίζουμε ότι, μετά από όσα γίνονται, το κόμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ βρίσκεται με την πλάτη στο καναβάτσο, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμαρτυρόμαστε πολιτικά για το ότι η κυβέρνησή μας παραβλέπει τις συνταγματικές αρχές της ισονομίας και της ίσης μεταχείρισης των πολιτών, ισοπεδώνοντας τα πάντα.
Και τώρα τι ¨μέλλει γενέσθαι¨; Εκείνο που μπορεί να γίνει τώρα είναι ο πρωθυπουργός να κλείσει τα αυτιά του στις σαγηνευτικές σειρήνες – που άλλες του εισηγούνται ¨εκλογές¨, άλλες ¨δημοψηφίσματα¨, ορισμένες ¨οικουμενικές λύσεις¨, ενώ κάποιες άλλες του προτείνουν ¨κυβερνητικές συνεργασίες¨ με (απο)κόμματα ρετάλια της δεξιάς –, και να προχωρήσει με την ισχυρή κοινοβουλευτική δύναμη που διαθέτει στην εφαρμογή όλων εκείνων των μέτρων που ο ίδιος θεωρεί ότι είναι δυνατόν να σώσουν τη χώρα, χωρίς ταλαντεύξεις, δηλαδή χωρίς σοσιαλδημοκρατικά τερτίπια του τύπου ¨μια από εδώ και μια από εκεί¨. Και αν καταφέρει να ρίξει, έστω και λίγο φως στο τούνελ, μέσα στα δύο χρόνια που του απομένουν, τότε ίσως πετύχει το ακατόρθωτο: να ¨αναστήσει¨ και το κόμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ, που τον ανέδειξε.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Μαζί να ρίξουμε τα τείχη της αμαρτωλής Ιεριχούς

Δεν μπορώ να μας καταλάβω. Ολους μας. Από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία με το Μνημόνιο επαναλαμβάνεται μονότονα και σταθερά η ίδια αλληλουχία συναισθημάτων. Αγανάκτηση για τον δημόσιο λειτουργό που τα άρπαξε . Θυμός για το πολιτικό σύστημα που αναφώνησε έκπληκτο, δίκην “συκιάς”: καλέ….αυτός τα άρπαξε; Και οργή για την εξακολουθητική συγκάλυψη της ανομίας από τους δικολαβισμούς του νομικοπολιτικού μας συστήματος. Για να έρθει μετά, το ίδιο μονότονα και σταθερά, το ραγιάδικο στοίβαγμα της οργής μας, μες στα καλώς τακτοποιημένα κουτάκια της ψυχής μας . Αγανακτούμε, θυμώνουμε και οργιζόμαστε με όλη αυτήν την σαχλαμάρα που ξεδιπλώνεται καθημερινά μπροστά μας και την ίδια στιγμή ξεχναμε, προσπερνάμε και συνεχίζουμε . Χαλάρωσαν, βλέπεις, και τα στημόνια του μνημονικού μας , από το πολυσύχναστο βάρος της ζωής μας και δεν αντέχουν πια να κουβαλάνε στις γραμμές τους μνήμες βαρειές και θύμησες επαρκώς γεμάτες.

Βλέπω, λοιπόν, δημαρχαίους και περιφερειαρχαίους να διορίζουν ως ειδικούς συμβούλους ανήψια, πρωτοξάδελφα και βαφτιστήρια της αυλής τους και κανείς μας να μην αντιδρα.

Βλέπω μεγαλοσυνδικαλιστές να κραυγάζουν για τα δίκαια κεκτημένα της φυλής τους και κανείς μας να μην εκστομίζει το λυτρωτικό: βουλώστε το επιτέλους.

Βλέπω βουλευτές να επικαλούνται νόμους ,προκειμένου να πετύχουν την καταβολή αναδρομικών για τις υπηρεσίες που προσέφεραν, και κανείς μας να μην απαιτεί τον αναδρομικό τους εξοστρακισμό για το κατάντημά μας.

Βλέπω δημόσιους υπάλληλους και συμβασιούχους, που τρούπωσαν την ύστατη προεκλογική στιγμή στην ασφάλεια του δημοσίου, να θεμελιώνουν δικαιώμα δημοσιουπαλληλίας με βάση νόμους και δικαστικές αποφάσεις και κανείς μας να μην έχει το θάρρος να τους ξεμπροστιάσει δημοσίως.

Βλέπω εργολάβους και προμηθευτές να μας τρέχουν στα δικαστήρια- και λέω «μας» γιατί αυτό το γαμημένο κράτος είμαστε όλοι εμείς – για τα χρωστούμενα των παρελθόντων ετών, τότε που την άσφαλτο την πληρώναμε για πολύτιμο κεχριμπάρι και τη γάζα για βελούδο φερμένο απ της Ανατολής τα βάθη, και κανείς μας να μην αρθρώνει φωναχτά και αντρίκια ένα: φτάνει πιά ρε λαμόγια.

Bλέπω συνανθρώπους μου να δολοφονούνται εν ψυχρώ στο κέντρο της πρωτεύουσας, τον υπεύθυνο υφυπουργό να ψελίζει τα καθιερωμενα ως δικαιολογία της κραυγαλέας ανικανότητάς τους και κανείς μας να μην αντιδρά, πέραν του γνωστού: τι λέει μωρέ ο μαλάκας;

Βλέπω τέλος την πνευματική ηγεσία αυτής της χώρας – ό,τι τελοσπάντων εννοεί ο καθένας ως τέτοια- να στέκει σαστισμένη κάτω από τη φωτεινή επιγραφή της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας και κανείς από τους ,μετα Χριστον προφήτες της, να μην έχει τα πολιτικά αχαμνά να μιλήσει για το απατηλό και κούφιο του συνταγματικού μας ονόματος. Με έναν Πρόεδρο, ακριβοθώρητη βιτρίνα, με ένα Κοινοβούλιο, λέσχη συζήτησης και ανταλλαγής φιλοφρονήσεων και εξυπνακισμών, με μια Δημοκρατία ανάπηρη και κακοφορμισμένη και με πολίτες που καταναλώνουν καθημερινά ελλείμματα εμπορικού ισοζυγίου και ώρες ολόκληρες τηλεοπτικών πτήσεων στις μεσημεριανές χωματερές ,τι ακριβώς νομίζετε μωρέ πως περιγράφετε με τους συνταγματικούς σας όρους; Το απολύτως τίποτα…..

Χαμένοι όλοι αυτοί μες στου «Αρταξέρξη τις πολυτελείς τις σατραπείες» εξακολουθούν να πηθικίζουν συμπεριφορές και πρακτικές άλλων εποχών, να «φτιάχνονται» με τους ίδιους και απαράλλαχτους πελατειακούς και συντεχνιακούς εθισμούς και να φαντασιώνονται πως με ξεπερασμένες συνταγές ( βλ. νέα Συντάγματα) μπορούν να στήσουν μια καινούρια και δίκαιη Πολιτεία. Χαμένοι και εμείς μέσα στην παραζάλη των μνημονιακών ημερών, «ξερνάμε» κουτσαβακισμούς και παλληκαρισμούς στις καφενόβειες συζητήσεις μας και μόλις σκάσει μύτη ο Μπαϊρακτάρης ( βουλευτής, πολιτικάντης, δημόσιος αξιωματούχος, διοικητης κα) βάζουμε την ουρά στα σκέλια και επιστρέφουμε σεμνά και ταπεινά στο καθωσπρέπει της ζωής μας .

Και τώρα τι; αναρωτιόμαστε όλοι μας. Κάναμε την αυτοκριτική μας. Ζητήσαμε συγγνώμη από τις γενιές που έρχονται και απειλήσαμε με γιαούρτωμα αυτές που φεύγουν. Ντύσαμε, κάποιοι από εμάς, την οργή μας με λέξεις και τη στήσαμε μπροστά στα βλέμματα των συμπολιτών μας. Σε άλλους άρεσε το θέαμα. Σε άλλους όχι. Διαγωνιστήκαμε για το πιο πιασάρικο κείμενο, με την αναγνωρισιμότητα του Αντώνη να μας αφήνει όλους πίσω παρασάγγας!!. Κονταροχτυπηθήκαμε για την πρώτη θέση στις πιο δημοφιλείς αναρτήσεις. Και σαν καταλάγιασε μέσα μας η φιλοδοξία να ακουστούμε και να δρέψουμε εγκώμια, κοντοσταθήκαμε για λίγο μες στην πραγματική ζωή, κοιτάξαμε γύρω μας μέσα στα θλιμμένα πρόσωπα των εκεί έξω αληθινών ανθρώπων και καταλαβάμε πως να «πράττης τα κοινά» δεν σημαίνει μονάχα να ντύνεις την οργή σου όμορφα λόγια και λοιπά επιχειρήματα. Σημαίνει και να ξεριζώνεις το «δημόσιον κακόν» από της πολιτείας σου τα σωθικά με συγκεκριμένες πράξεις. Να παίρνεις το αυτονόητο , από τις καθημερινές σου συζητήσεις με γνωστούς και φίλους, να το απελευθερώνεις από του κομματισμού τα ψυχανώμαλα δεσμά και να το υπηρετείς πιστά. Χωρίς ενδοιασμούς και περεκκλίσεις.

Γι’ αυτό, λοιπόν, αγαπητοί αρνούμαι στον εαυτό μου έναν ακόμα επίλογο μιας ακόμα έκθεσης ιδεών, όμοιας με εκείνης που γράφαμε στο Λύκειο πάνω στους ετοιμοπαράδοτους σκελετούς που μας έδιναν οι φοροδιαφυγάδες φροντιστές μας . Δεν μπορώ άλλο να γράφω τακτοποιημένους προλόγους και επιλόγους, να περιμένω σαν το μαθητούδι την βαθμολογία μέσα από τα σχόλια σας και να βλέπω τις βάσεις μου να ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με την δημοφιλία των γραπτών μου. Νομίζω ότι καιρός είναι το ανυπόληπτο και το καταθλιπτικό της εποχής μας να το αλλάξουμε τώρα που μπορούμε. Όλοι μαζί. Οι Αρδιαίοι και οι όμοιοί τους πανάθλιοι τύραννοι στέκονται μπροστά μας. Τους ξέρουμε από καιρό. Στο χέρι μας είναι να δυναμώσουμε τα μουγκρητά των πλατωνικών στομίων και να πυκνώσουμε τις συστάδες των ασπάλαθων για να πάψουν οι γελοίοι να νομίζουν πως μια ζωή θα ξεφεύγουν απ΄ τις ξόβεργες της Δίκης. Πώς θα γίνει αυτό; Ας γίνει με ότι θέλει. Ας γίνει ακόμα και με copy-paste. Ενίοτε και αυτό αποτελεί έναν χρήσιμο μηχανισμό επικονίασης!! Ναι μωρέ, γιατί όχι; Οποιοι συμφωνούν με το μη περαιτέρω ας καταθέσουν το δικό τους αυτονόητο. Ετσι όπως το έφτιαξαν μέσα από τις θορυβώδεις συζητήσεις τους με γνωστούς και φίλους . Και ας είναι τα αυτονόητα αυτά η ιδρυτική πράξη της κίνησής μας. Ας ενώσουμε τις φωνές μας. Ας υφάνουμε στα ίδια νήματα την Πολιτεία που ονειρευόμαστε όλοι μας. Ας συναντηθούμε, επιτέλους, και ας ξεκινήσουμε. Θα τους βρούμε τους τρόπους και τις διαδικασίες στην πορεία. Δεν χρειαζόμαστε υπέρηχο και αυχενική για να δούμε αν το μωρό είναι καλά. Εχουμε το ένστικτο. Και το ένστικτο λέει ότι αυτό που πρόκειται να γεννηθεί δεν υπάρχει περίπτωση να είναι χειρότερο από αυτό που ζούμε σήμερα. Ακόμα και ο διαδικτυακός μας ψίθυρος μπορεί να αποδειχτεί ικανός να ρίξει τα τείχη της εγχώριας αμαρτωλής Ιεριχούς.

YΓ.Τι είπατε; Αν πολλοί άνθρωποι, απλώς, περπατήσουνε ρυθμικά πάνω από μια γέφυρα αυτή κινδυνεύει να καταρρεύσει; Γίνονται αυτά τα πράγματα μωρέ;

http://www.aixmi.gr/index.php/mazi-na-rixoume-ta-teixh-ths-ierixous/
*Ο Τάσος Φούντογλου είναι ειδικευόμενος νεφρολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Σωτήρης Χιωτάκης: Δανει(βια)στές! ή αν κάτι τέτοιο είχε συμβεί στην Ελλάδα, θα είχε συλληφθεί η καμαριέρα!!!

Όχι βέβαια... Φαντάζομαι ότι το ύφος των τριών της Τρόικας θα είναι τελείως διαφορετικό στις επόμενες συναντήσεις με την κυβέρνηση.
Όχι γιατί σημειώνουμε καμία πρόοδο στο αδιέξοδο που – εδώ και 1,5 χρόνο επιμένω ότι – έχουμε βρεθεί...
Αλλά γιατί – να βρε παιδιά – σπάει αυτός ο ψευτοcommeilfautτσαμπουκάς με τον οποίο οι όψιμοι
κυβερνήτες μας προσεγγίζουν όλο αυτό το διάστημα τους βάρβαρους, τους απολίτιστους, τους ιθαγενείς...
Όταν το αφεντικό τους, όντας ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους του πλανήτη και όντας σε
μία διαδικασία διεκδίκησης της προεδρίας ενός κράτους όπως είναι η Γαλλία, συλλαμβάνεται για απόπειρα βιασμού (!), οι μύτες πέφτουν, τα τουπέ κονταίνουν και το υφάκι πάει περίπατο.
Ακόμη και απέναντι στο Καφιριστάν που στα μάτια τους είναι η Ελλάδα...
Τροϊκανοί, το πάθημα του αφεντικού σας να σας γίνει μάθημα. Δεν θα γίνω γραφικός σαν κι αυτούς που θυμίζουν ότι, όταν εσείς τρώγατε βελανίδια, εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη, όχι..
Αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι δεν είστε τίποτε περισσότερο από μία παρέα που η συγκυρία έχει φέρει σε θέση κυριαρχίας έναντι μιας χώρας που πληρώνει την προδοτική ανεπάρκεια των πολιτικών της και τον κοντόφθαλμο ωχαδερφισμό του λαού της.
Όπως ένας ιθαγενής βγάζει το άγριο, απάνθρωπο ένστικτό του και πάει να βιάσει, έτσι πράττει και ο πολύς Ντομινίκ Στρος Καν, ο επικεφαλής του ΔΝΤ, ο Γάλλος bon viveur που διαφεντεύει έθνη και αγορές.

Άντε μπράβο, ξενέρωτοι...

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Ρατσιστές;


Με όλα αυτά που συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στο οποίο οι Έλληνες είναι η μειοψηφία, αλλά και με τα πολλά περιστατικά με μετανάστες που συμβαίνουν σε πολλά μέρη της συνοριακά ξέφραγης χώρας μας, γεννιέται ένα ερώτημα.

Τι πρέπει να γίνει με τους νόμιμους και παράνομους μετανάστες?

Χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να χαρακτηρισθεί κάποιος ρατσιστής η απάντηση είναι πολύ απλή.
Οι νόμιμοι μετανάστες (με τα σχετικά χαρτιά και πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις) μένουν στη χώρα.
Οι παράνομοι μετανάστες με συνοπτικές διαδικασίες γυρίζουν στη χώρα τους. Εξάλλου οι παράνομοι βρίσκονται στην Ελλάδα με μοναδικό σκοπό να τη χρησιμοποιήσου σαν γέφυρα για άλλους προορισμούς που θέλουν να πάνε.

Δυστυχώς η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια να ασχολείται άλλο με  τέτοια ζητήματα συνεχώς!

Έλεγχος των συνόρων- όχι της Ελλάδας αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης- και σκούπα με όλα τα μέσα και …γρήγορα.

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Μάνα, πολλά μαλώνεις με

Μάνα, πολλά μαλώνεις με
και θα μισέψω θέλει,
να πάω μα στη ξενιτιά
να πάω μα στα ξένα.

...Να κάμεις μήνες να με ιδείς,
καιρούς να μ' ανταμώσεις,
να ρθούνε μάνα μου οι γιορτές
οι μεγαλοβδομάδες
και να 'μαι εγώ στη ξενιθιά.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Μη μου μιλάτε για κάθαρση! ...της δημοσιογράφου Σίας Κοσιώνη ή καλύτερα «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη» ...

«Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει», λέει ο σοφός λαός και το ελληνικό πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες δεν κάνει άλλη δουλειά από το να τον επιβεβαιώνει πανηγυρικά.

Στην Ελλάδα της διαφθοράς, της μίζας, του ρουσφετιού και της κακοδιοίκησης κανείς πολιτικός δεν έφταιξε ποτέ, κανείς δεν πλήρωσε ποτέ, κανείς δε γνώρισε ποτέ τη φυλακή.

Ο πολιτικός μας κόσμος φρόντισε να χτίσει γύρω του ένα ακλόνητο προστατευτικό περίβλημα ικανό να τον κρατά στο απυρόβλητο. Κατασκεύασε ένα νόμο περί ευθύνης υπουργών κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Νόμο που του επιτρέπει να κοιτά τους υπόλοιπους πολίτες πίσω από άθραυστο τεθωρακισμένο τζάμι.

Τώρα που τα υγρά της κοινωνίας κοχλάζουν και το καπάκι που επί χρόνια τα συγκρατεί είναι έτοιμο να εκτοξευθεί, δυστυχώς, το πολιτικό μας σύστημα αναζητά τη συνταγή για την επιβίωσή του, όχι στην αληθινή κάθαρση, αλλά στην απενοχοποίησή του. Και εξηγούμαι.

Οι τελευταίες απόπειρες αναζήτησης ευθυνών πολιτικών σε υποθέσεις που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη στέφθηκαν από απόλυτη αποτυχία.Οι εξεταστικές -προανακριτικές επιτροπές για τη Ζίμενς και για το Βατοπέδι, μόνο κάθαρση δεν έφεραν. Αντίθετα, τους έβγαλαν όλους λάδι. Όχι μόνο δεν έμαθε ποτέ ο πολίτης ποιοι και με ποιο τρόπο ενεπλάκησαν, αλλά και ο πολιτικός κόσμος –αν και αυτογελοιοποιούμενος- έχει πλέον το λυτρωτικό άλλοθι να λέει: «Εμείς το ψάξαμε. Προσπαθήσαμε όσο μπορούσαμε». Για το ένα, όμως, δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία, για το άλλο δε βοήθησε η Δικαιοσύνη, για το τρίτο το αδίκημα είχε παραγραφεί και πάει λέγοντας… Σημασία έχει ότι… «καθάρισαν»! Για το δικό τους τρόπο σκέψης, εξιλεώθηκαν και απενοχοποιήθηκαν πολιτικά για δύο υποθέσεις που προκάλεσαν όσο καμία άλλη τα τελευταία πολλά χρόνια την ελληνική κοινωνία.

Κάθαρση, όμως, δεν έγινε. Και όσο αυτό εξακολουθεί να μη συμβαίνει τόσο θα φουντώνει η οργή του κόσμου, με πολλούς πλέον να διολισθαίνουν στην αντίληψη που λέει «να βάλουν, επιτέλους, έναν φυλακή!».

Χρησιμοποιώ τη λέξη «διολισθαίνουν» όχι τυχαία. Θεωρώ ότι αυτή είναι μία αντίληψη που υιοθετείται από ολοένα και περισσότερους πολίτες πάνω στην απόγνωση, την αγανάκτηση και το θυμό τους για όσα δεν έχουν γίνει στο πεδίο της κάθαρσης εδώ και χρόνια. Για όσα μας έφεραν ως εδώ και πια δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Οργή και δίψα για τιμωρία. Και είναι σε αυτή τη δίψα που φαίνεται, πλέον, να ποντάρει το πολιτικό μας σύστημα στο κυνήγι της απενοχοποίησής του. Φαίνεται να έχει πεισθεί ότι θα χρειαστεί να χυθεί πολιτικό αίμα για να κατευναστούν τα θηρία. Το αίμα τίνος; Κάποιου, όποιου…

Προσωπικά δε θέλω να μπει στη φυλακή «ένας». Θέλω να μπει «αυτός». Αυτός που καταχράστηκε δημόσιο χρήμα σε αυτήν την υπόθεση, αυτός που λαδώθηκε σε αυτό το σκάνδαλο, αυτός που ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο σε εκείνη την περίπτωση. Αυτός και ο άλλος και ο παράλλος…

Ερχόμαστε τώρα στην υπόθεση των υποβρυχίων.

Συστήθηκε με πολυετή καθυστέρηση προανακριτική επιτροπή για να ερευνήσει τυχόν ποινικές ευθύνες ενός προσώπου, του Άκη Τσοχατζόπουλου, που ενήργησε σε μία συγκεκριμένη περίοδο και όχι στο σύνολο των ετών που καλύπτει αυτή η υπόθεση. Γιατί να τεμαχιστεί η υπόθεση και να μη διερευνηθεί στο σύνολό της; Να διερευνηθεί και ο ρόλος των υπόλοιπων υπουργών που διαχειρίστηκαν το θέμα των υποβρυχίων και αν, τελικά, έφταιξε μόνο ο Άκης ας υποστεί τις συνέπειες του νόμου.

Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ τον Τσοχατζόπουλο. Θέλω όμως να επισημάνω ότι, προσωπικά, ως πολίτης δε θα νιώσω καμία ηθική ικανοποίηση αν ο Άκης και ο κάθε Άκης μπει φυλακή επειδή είναι το εύκολο θύμα, μία ανώδυνη λύση για το πολιτικό σύστημα ως «καμένο χαρτί», στο πρόσωπο του οποίου πιστεύουν ότι θα ξορκίσουν μια για πάντα το αμαρτωλό παρελθόν.

Να τιμωρηθεί ο «καμένος Άκης». Και να τιμωρηθεί εφόσον προκύψουν στοιχεία άμεσα και χωρίς δεύτερη κουβέντα. Να μου αποδείξουν, όμως, ότι μπορούν και θέλουν να τιμωρήσουν και τον «άκαυτο Τάκη», και τον «υπεράνω υποψίας Σάκη» και το «φέρελπι Λάκη». Να με πείσουν ότι η κάθαρση δεν αρχίζει και τελειώνει στα ληγμένα πολιτικά προϊόντα. Αλλιώς, λυπάμαι, αλλά αυτή δεν είναι κάθαρση. Αυτή είναι ρωμαϊκή αρένα. Κι εγώ λιοντάρι δε νιώθω, αλλά πολίτης με αντίληψη και κριτήριο.

Όμως, πόσο εύκολο πράγμα μπορεί να είναι η κάθαρση σε ένα πολιτικό σύστημα που βρωμάει; Ο Άκης απειλεί ότι κανείς δε θα κρυφτεί πίσω από αυτόν. Περιστατικά επίσης σαν αυτό μεταξύ Καρατζαφέρη και Μεϊμαράκη τροφοδοτούν την ανυπόφορη μυρωδιά. Καρφιά, υπονοούμενα, απειλές στο πλαίσιο μιας αγοραίας γλώσσας που μιλά για «μπροστάντζες», «νονούς» και «λαμόγια».

Γιατί δε μιλούν, λοιπόν, ανοιχτά; Γιατί όσοι κόπτονται για την κάθαρση της πολιτικής δεν ανοίγουν το στόμα τους να μας πουν αυτά που ξέρουν; Γιατί δεν τολμούν να αποδώσουν ευθύνες με κλειστά πολιτικά μάτια και αυτιά;

Ο ίδιος σοφός λαός που λέει «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει», λέει επίσης ότι «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη», λέει και για τις «λερωμένες φωλιές» αλλά και για τα «ράμματα και τις γούνες»

Η αληθινή πολιτική κάθαρση πολύ φοβάμαι ότι θα ισοδυναμούσε με έναν ισχυρό ισοπεδωτικό σεισμό και το πολιτικό μας σύστημα έχει αποδείξει ότι δεν αντέχει τα Ρίχτερ.

http://www.aixmi.gr/index.php/mh-mou-milate-gia-katharsi/