Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

«Επιλογές διευθυντών σχολικών μονάδων με κρίση των θεσμών και των νόμων!!!»

«Επιλογές διευθυντών σχολικών μονάδων με κρίση των θεσμών και των νόμων!!!»
                                                 του Γιώργου Τρούλη Αναπληρωτή  Αιρετού ΑΠΥΣΠΕ Κρήτης


Η διαδικασία των συνεντεύξεων των υποψήφιων διευθυντών σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ σε πολλά ΠΥΣΠΕ έχει ήδη ολοκληρωθεί. Φυσικά αυτό, το οποίο ενδιαφέρει και έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η όλη διαδικασία της επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων.
Σχολικός σύμβουλος ή διευθυντής σχολικής μονάδας;
Όπως γνωρίζουμε ο νέος νόμος 3848/2010 είναι ο νόμος που καθορίζει το πλαίσιο της επιλογής στελεχών της εκπαίδευσης και σκιαγραφεί την όλη διαδικασία. Ένας νόμος που δημιουργήθηκε από την υπουργό που οφείλει να τον εφαρμόσει για πρώτη φορά στην πράξη. Με μια πρώτη ανάγνωση γίνεται αντιληπτό, ότι υπάρχει απόκλιση ανάμεσα στο “γράμμα του νόμου” και στην εφαρμογή του. Ενώ ο νόμος προβλέπει, και σωστά, ότι προηγείται η διαδικασία επιλογής σχολικών συμβούλων και έπεται αυτή των διευθυντών σχολικών μονάδων, βλέπουμε για διάφορους λόγους που άλλοτε προβάλλονται ασαφώς κι άλλοτε κρύβονται επιμελώς, να ανατρέπεται η σειρά και να προηγείται η διαδικασία επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων. Παρόλο που οι αιτήσεις των υποψήφιων σχολικών συμβούλων είχαν κατατεθεί πολύ νωρίτερα και αναμενόταν η διαδικασία να είχε ολοκληρωθεί αυτές τις ημέρες, κάπου “στράβωσε” στην πορεία.
Το ζήτημα προκύπτει ουσιαστικά από το γεγονός ότι πολλοί υποψήφιοι σχολικοί σύμβουλοι είναι και υποψήφιοι διευθυντές σχολικών μονάδων. Οι περισσότεροι βρίσκονται πολύ ψηλά στους αξιολογικούς πίνακες και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μπορέσουν να γίνουν διευθυντές σχολείων. Από τη στιγμή που η σειρά της επιλογής άλλαξε, ανατράπηκε η φυσιολογική ροή και εξέλιξη των διαδικασιών, πράγμα που διαμορφώνει ένα άλλο τοπίο στις επιλογές στελεχών της εκπαίδευσης. Η προχειρότητα του υπουργείου φάνηκε ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες που επιδόθηκε σε ένα μαραθώνιο διευκρινιστικών επί των διευκρινιστικών εγκυκλίων για τη μοριοδότηση των τυπικών προσόντων. Η κατάσταση γίνεται περισσότερο τεταμένη, αφού με δελτίο τύπου ενημερωθήκαμε για τις προθέσεις του υπουργείου σχετικά με την προωθούμενη ψήφιση τροπολογίας για τον αποκλεισμό των επιλεγέντων διευθυντών σχολικών μονάδων στη διαδικασία επιλογής σχολικών συμβούλων. Εάν ο νόμος είχε εφαρμοστεί, δεν θα χρειαζόταν να γίνει καμία τροπολογία, διότι δεν θα υπήρχε ζήτημα. Ο χρόνος είναι ιδιαίτερα πολύτιμος και δεν χρειάζεται να αναλώνεται κανένας σε περιττές ενέργειες, ιδιαίτερα σε ένα υπουργείο παιδείας με τόσα προβλήματα. Αποδεικνύεται περίτρανα, ότι το υπουργείο παιδείας κάθε άλλο παρά διακρίνεται για την ενορατικότητά του και την προνοητικότητά του.
Εγκαινιάζεται κι ο “θεσμός του προσωρινού ή μεταβατικού” σχολικού συμβούλου
Κάθε αλλαγή πορείας μιας υπόθεσης δημιουργεί ένα ντόμινο από αλυσιδωτές εξελίξεις και μάλιστα πολλές φορές απρόβλεπτες.Κάτι τέτοιο πρόκειται να συμβεί και στην εκπαίδευση τον Σεπτέμβριο, μιας και το υπουργείο παιδείας ουσιαστικά εγκαινιάζει ένα “νέο θεσμό” αυτό του “προσωρινού” ή “μεταβατικού” σχολικού συμβούλου. Η διαδικασία των συνεντεύξεων των σχολικών συμβούλων μεταφέρεται για το Σεπτέμβριο. Επομένως όσοι από τους νυν σχολικούς συμβούλους επιλέξουν να γίνουν διευθυντές σχολείων, δηλαδή να παραιτηθούν από τη θέση του σχολικού συμβούλου, τότε θα τοποθετηθούν προσωρινά ή μεταβατικά σχολικοί σύμβουλοι από τον προηγούμενο πίνακα, μέχρι να επιλεγούν οι νέοι σχολικοί σύμβουλοι.
Είναι σαφές ότι αυτή την εξέλιξη δεν την είχε στα σχέδιά του το υπουργείο παιδείας αλλά προέκυψε από την προχειρότητα και τους πειραματισμούς. Έχει όμως αποδειχθεί ιστορικά, ότι όταν “παίζεις” στην εκπαίδευση τις περισσότερες φορές δεν έχεις καλό αποτέλεσμα.Υπάρχουν 3 περιπτώσεις τοποθέτησης “προσωρινών ή μεταβατικών” σχολικών συμβούλων. 1η περίπτωση: Σκεφθείτε κάποιους συναδέλφους που θα έχουν επιλεγεί φέτος ως διευθυντές αλλά ανήκουν και στους προηγούμενους πίνακες σχολικών συμβούλων. Έχουν τη δυνατότητα να γίνουν σχολικοί σύμβουλοι για λίγο διάστημα (μεταβατικά) αλλά μετά οφείλουν να επιστρέψουν στην τάξη, αφού θα έχουν παραιτηθεί από διευθυντές. Πράγμα σχεδόν αδύνατο. Άρα αυτοί σίγουρα θα αρνηθούν τη θέση του σχολικού συμβούλου. 2η περίπτωση: Αν κάποιοι συνάδελφοι δεν είναι ούτε σχολικοί σύμβουλοι ούτε διευθυντές αλλά μιας και βρίσκονται στους προηγούμενους πίνακες των σχολικών συμβούλων έχουν τη δυνατότητα να γίνουν σχολικοί σύμβουλοι π.χ. για 1 μήνα, μετά φυσικά θα επιστρέψουν στην τάξη. Αποτελεί το πιο πιθανό σενάριο που μπορεί να συμβεί, όμως κανείς δεν σκέφτεται από το υπουργείο παιδείας σε ποιο σχολείο και σε ποια τάξη θα επιστρέψουν. Η 3η και τελευταία περίπτωση είναι οι συνάδελφοι που μπορούν να γίνουν “μεταβατικά” σχολικοί σύμβουλοι και να επιλεγούν πάλι (με τη νέα διαδικασία) ως σχολικοί σύμβουλοι πιθανότατα όμως σε άλλο νομό και σε άλλη περιφέρεια. Σε αυτή την περίπτωση δεν δημιουργείται πρόβλημα, μιας και διατηρούν τα ίδια καθήκοντα. Οι περιπτώσεις αυτές όμως θα είναι ελάχιστες.
Το μεγάλο πρόβλημα επομένως που θα προκύψει είναι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι θα γίνουν “μεταβατικά” σχολικοί σύμβουλοι και αμέσως μετά θα πρέπει να επιστρέψουν στις τάξεις σε θέσεις όμως που πιθανώς να μην υπάρχουν.Τελικά ακόμα και η ηγεσία του υπουργείου παιδείας μπορεί να εκπλαγεί με τις συνέπειες των αποτελεσμάτων της πολιτικής που ακολουθεί!!!
Ποιος ο ρόλος του διευθυντή από το Σεπτέμβριο και για ποιο ρόλο κρίνονται οι υποψήφιοι σήμερα;
Μια άλλη πτυχή, αλλά όχι ήσσονος σημασίας, όλης αυτής της διαδικασίας είναι το πλαίσιο, στο οποίο θα κληθεί να ασκήσει τα καθήκοντά του ο νέος διευθυντής. Ακούγεται ότι θα καταργηθούν τα γραφεία εκπαίδευσης (αν και οι φήμες δεν είναι ξεκάθαρες ακόμα επί του θέματος) και ότι θα αλλάξει ο ρόλος του διευθυντή (αποκτώντας αρμοδιότητες των προϊσταμένων γραφείων κ.α.) και φυσικά ο ρόλος του συλλόγου διδασκόντων και όλων όσων εμπλέκονται στη διοίκηση της εκπαίδευσης.
Για να γίνει κατανοητό, αυτή τη στιγμή γίνονται οι επιλογές των νέων διευθυντών με μια θολή και ασαφή αντίληψη για το ρόλο του διευθυντή και γενικότερα για τη διοίκηση των σχολικών μονάδων από το Σεπτέμβριο. Το μοναδικό πράγμα που δείχνει την κατεύθυνση και τον προσανατολισμό και την αντίληψη που επιχειρείται να περάσει σε αυτές τις επιλογές είναι οι συγκεκριμένοι φάκελοι που στάλθηκαν από το υπουργείο παιδείας με συγκεκριμένες μελέτες περίπτωσης, ερωτήσεις προς τους υποψηφίους και απαντήσεις προς τα μέλη των συμβουλίων επιλογής.
Ο ρόλος που προωθεί το υπουργείο παιδείαςμέσα από τις ερωτήσεις και τις περιπτώσεις μελέτης είναι ο διευθυντής manager, ο διευθυντής που αποφασίζει έχοντας όλες τις αρμοδιότητες συγκεντρωμένες στο πρόσωπό του με αντίστοιχη αποδυνάμωση του ρόλου του συλλόγου διδασκόντων. Δεν προωθείται επομένως η ομαδικότητα, ο αλληλοσεβασμός και ο σεβασμός στις δημοκρατικές διαδικασίες αλλά ο συγκεντρωτισμός και η αυταρχικότητα σε ένα χώρο όπου οι παραπάνω αρχές οφείλουν να κυριαρχούν. Προφανώς αυτό είναι το σχολείο που ονειρεύεται η υπουργός παιδείας το σχολείο της αυταρχικότητας με το “φερετζέ” της δημοκρατικής επίφασης.
Αυτή τη στιγμή όμως δεν γνωρίζει κανένας υποψήφιος και κανένα μέλος των συμβουλίων επιλογής τον ακριβή ρόλο, τις αρμοδιότητες και τις ευθύνες του διευθυντή των σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από το Σεπτέμβριο. Το παράλογο και “πρωτοπόρο” συνάμα της υπόθεσης είναι ότι αφού θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία επιλογής διευθυντών σχολείων, θα αλλάξουν οι αρμοδιότητες και ο ρόλος των διευθυντών. Σε ποια χώρα της Ευρώπης συμβαίνει αυτό και τελικά ποιοι έχουν την ευθύνη για όλη αυτή την τραγική κατάσταση που θα προκύψει; Με ποιο πλαίσιο ρόλου θα κρίνει κάποιος έναν υποψήφιο διευθυντή και με ποιο πλαίσιο ρόλου θα απαντήσει ο υποψήφιος; Η μοναδική υπεύθυνη στάση θα πρέπει να είναι των αιρετών στα συμβούλια επιλογής και ευτυχώς υπάρχουν φωνές που διαφοροποιήθηκαν και ξεκαθάρισαν ότι δεν θα περιοριστούν στις δοτές ερωτήσεις του υπουργείου παιδείας και στην κατεύθυνση που θέλει να οδηγήσει.
Το ζήτημα όμως έχει και μια άλλη προέκταση. Πολλοί από τους διευθυντές που θα επιλεγούν, μη γνωρίζοντας το περιεχόμενο του ρόλου που θα επωμιστούν, ίσως να βρεθούν σε δύσκολη και δυσχερή θέση, κάτι το οποίο θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν ήταν ξεκάθαρος ο ρόλος του διευθυντή πριν από τις αιτήσεις επιλογής. Η προχειρότητα του υπουργείου παιδείας αγγίζει πλέον τα όρια της “εγκληματικότητας” με πολιτικό υπεύθυνο την ίδια την υπουργό παιδείας.
Το σύνρομο της “Mεταρρυθμισιολαγνείας”
Με όλα τα παραπάνω μας δίδεται η εντύπωση ότι η υπουργός παιδείας έχει επιδοθεί περισσότερο σε μια μεταρρυθμιστική μανία (μετά την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια προχωράει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) παρά στην επίλυση των προβλημάτων της εκπαίδευσης. Με τις ενέργειές της επιβεβαιώνει συνεχώς ότι δεν ενδιαφέρεται για την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης (η ίδια διαφωνεί σε αυτό αλλά δεν μας λέει ξεκάθαρα που στοχεύει η κατά τα άλλα ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης που εννοεί) αλλά έχει επιδοθεί σε ένα αλλιώτικο κυνήγι πράγμα που την οδηγεί όπως και άλλους υπουργούς στη δίνη του συνδρόμου της “μεταρρυθμισιολαγνείας”. Όπως γνωρίζουμε, η ιστορία είναι αυτή που χαρακτηρίζει και κρίνει τις πολιτικές που ακολουθούν οι ιδεολογικοπολιτικοί σχηματισμοί και τα πολιτικά πρόσωπα. Αυτή είναι που θα μας κρίνει όλους. Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, το έχω αναφέρει πολλές φορές, γίνονται ύστερα από ενδελεχείς έρευνες που από τη φύση τους είναι χρονοβόρες. Στην εκπαίδευση τίποτα δεν μπορεί να γίνεται στο πόδι, όλα πρέπει να έχουν ένα ξεκάθαρο στόχο κι αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από την ουσιαστική και ποιοτική εκπαίδευση της νέας γενιάς.
Ο οραματισμός ενός διαφορετικού σχολείου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί άλλοθι σε κάθε είδους “εγκληματικές” ενέργειες για το μέλλον της νέας γενιάς και του τόπου. Ούτε φυσικά μπορεί η εκπαίδευση μιας χώρας να λειτουργεί ως μέσο για τις πολιτικές και μικροπολιτικές φιλοδοξίες κανενός.
Τα αποτελέσματα αυτού του συνδρόμου στην εκπαίδευση δημιουργεί προβλήματα που οι συνέπειές τους φαίνονται στο μέλλον. Ίσως να “πληρώνουμε” σήμερα τα λάθη πολλών τέτοιων εκπαιδευτικών πολιτικών ή ακόμα ανεκπλήρωτων ή/και άκαιρων πολιτικών ενεργειών. Έχουμε όμως χρέος σήμερα να μην συνεχίζουμε να δεχόμαστε και να ανεχόμαστε τέτοιες ενέργειες. Οφείλουμε να δράσουμε με κάθε τρόπο για να περισώσουμε ότι μπορούμε από τον ορυμαγδό στον οποίο οδηγούν την εκπαίδευση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου