Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Όταν μιλάει ο λαός…..

        του Νίκου Μεντζίνη, δάσκαλου από το Ηράκλειο της Κρήτης
 
Πρωτοφανής ο εορτασμός της εθνικής επετείου. Πρωτοφανέρωτα γεγονότα που έδειξαν ακόμα μια φορά την αναντιστοιχία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Ένα σύστημα παρηκμασμένο, ανίκανο να αφουγκραστεί και μια κοινωνία που βολοδέρνει στον αγώνα να σώσει ότι μπορεί από το παλιό και να οριοθετήσει το νέο.

Ένα πολιτικό σύστημα σε αφασία: μερίδα του (ΠΑΣΟΚ), θεωρεί ότι σώζει την πατρίδα από την καταστροφή, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους . Χωρίς ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας και της διεθνούς συγκυρίας, χωρίς καμιά αναφορά πλέον στις κοινωνικές δυνάμεις που το ανέδειξαν, μια χούφτα άνθρωποι κλεισμένοι στα γραφεία τους, θεωρούν ότι επιτελούν έργο εθνικό και σωτήριο. Λογιστές μικροί και άνοες, ασχολούνται με τα οικονομικά μεγέθη, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές τους επιπτώσεις. Γραφειοκράτες κολλημένοι στα όποια μικρά πλέον προνόμια, παινεύονται ότι αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος, μη γνωρίζοντας ότι τούτη η έκφραση αποτελεί ύβρη για τη Δημοκρατία. Στο marketing της πολιτικής, η χρήση της φράσης “δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος”, έχει ως στόχο την παρουσίαση της κυβέρνησης ως μιας θαρραλέας, ανιδιοτελούς, πατριωτικής, ηθικής και υπεύθυνης ομάδας ανθρώπων, που βρίσκονται σε εθνική αποστολή και πράττουν με μόνο γνώμονα το όφελος των πολιτών και της χώρας. Επίσης χρησιμοποιείται για την “ηρωοποίηση”, ενός πολιτικού σχηματισμού που “δεν φοβάται το πολιτικό κόστος” και επικοινωνείται ως η αναγκαιότητα της εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής και ως αυαταπόδειξη για την κρισιμότητα της κατάστασης, που επιβάλλει την λήψη σκληρών μέτρων. Τι είναι όμως το πολιτικό κόστος που έχει γίνει το σύνθημα της καμπάνιας ; Το πολιτικό κόστος εξ ορισμού δεν έχει άλλη ερμηνεία, παρά την απώλεια του λαϊκού ερείσματος μέσα στην ίδια την κοινωνία, από την οποία εκλέγονται και στηρίζονται. Συνεπώς και κατά δήλωση, η απώλεια του ερείσματος μέσα στην κοινωνία δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση λοιπόν κυβερνά αγνοώντας την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Χωρίς ουσιαστική και δημοκρατική νομιμοποίηση.

Άλλοι (ΝΔ), ποντάροντας στην ασθενική μνήμη, καιροφυλακτούν, λουφάζουν και οραματίζονται επαναφορά στην εξουσία. Θεωρούν ότι το σύστημα της εναλλαγής στην εξουσία είναι ακόμα στέρεο και αποτελεσματικό. Τι προτείνουν ; ένα «άλλο μείγμα πολιτικής», «διαπραγμάτευση». Ποιο είναι αυτό; Άγνωστο!! Πως θα διαπραγματευτείς χωρίς συμμάχους, χωρίς κοινωνική δυναμική; Σε τούτα τα ερωτήματα , σιωπή και αμηχανία.

Και η αριστερά; Κι όταν λέω αριστερά, εννοώ όλο το φάσμα της από τη σοσιαλδημοκρατία ως το ΚΚΕ. Που είναι η αριστερά; Κατακερματισμένη, λαϊκισμός και θεοποίηση του όχι. Ομφαλοσκόπηση και εγωιστική επαναστατική πρωτοπορία: Εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Γιατί δεν σκέφτεται, γιατί δεν ρισκάρει, γιατί δεν ενώνεται γύρω από λίγα προγραμματικά πρώτα βήματα; Που είναι η Αριστερά; Γιατί αδυνατεί να μας ενώσει; Γιατί μάλλον δεν θέλει να καταλάβει τη φύση της πολιτικής. Πώς πρέπει δηλαδή να κρατάς τους συμμάχους σου ευχαριστημένους, να κάνεις συμβιβασμούς με ταξικούς φίλους και συγγενείς, να φτιάχνεις πλειοψηφίες παρέμβασης με αξιώσεις επικράτησης. Να παίρνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο στα σοβαρά, σαν ενήλικος και όχι σαν μουτρωμένο παιδάκι. Χωρίς φουσκωμένα λόγια και καμώματα και μικρού χωριού κακίες.

Οι καιροί ου μενετοί, ήρθε η ώρα για μια νέα επανάσταση. Μια τέτοια επανάσταση δεν μπορεί παρά να αρχίσει στο πεδίο των ιδεών. Με τη διαμόρφωση συγκεκριμένων προτάσεων, με την επανάκτηση από την αριστερά, της ιδιοκτησίας του όρου «μεταρρύθμιση», με μια νέα αξιολόγηση των εννοιών του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας παρέμβασης, με τολμηρές προτάσεις για την Ευρώπη και με ένα «άνοιγμα» στον τρίτο κόσμο που δεν θα αποτελεί μεταμφίεση των επιδιώξεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης. Στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, θα πρέπει εκτός από τα όχι μας, να έχουμε μαζί μας και τα υλικά για το νέο που οραματιζόμαστε: Δημοκρατία, αλληλεγγύη, αγωνιστική διάθεση

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ανοιχτή επιστολή στον καλό μου φίλο...ή "Κάποιοι έζησαν για το ΠΑΣΟΚ , ενώ κάποιοι άλλοι έζησαν από το ΠΑΣΟΚ"

                       






   του Δημήτρη Αναγνωστάκη -Εκπαιδευτικού -Πρώην Δημάρχου Χαλκίδας





Τριάντα χρόνια ακριβώς πέρασαν καλέ μου φίλε, από τότε που τρέχαμε νεαροί στους δρόμους, τον Οκτώβρη του 1981, πανηγυρίζοντας και σφίγγοντας τις γροθιές μας δυνατά, φωνάζοντας με όλη μας τη δύναμη συνθήματα υπέρ της "Εθνικής Ανεξαρτησίας", "της Λαϊκής Κυριαρχίας" και της "Κοινωνικής Δικαιοσύνης".
Χαιρόμασταν αληθινά κι ολοκληρωτικά το μεθύσι της "ιστορικής μας νίκης", χαιρόμασταν που ήμασταν και μεις ανάμεσα σ΄αυτούς που κατά χιλιάδες πίστεψαν και "έφεραν την Αλλαγή".
Χαιρόμασταν και τραγουδούσαμε, έστω και φάλτσα, για τον " Ήλιο" που θα ζέσταινε τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους και ήμασταν περήφανοι καλέ μου φίλε, πολύ περήφανοι!!!
Χαιρόμασταν γιατί είχαμε καταφέρει να έχουμε στην πατρίδα, μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που δεν δίσταζε να ορθώσει ανάστημα και να διατρανώνει οτι "Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" και πως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στον εθνικό μας χώρο είναι α δ ι α π ρ α γ μ ά τ ε υ τ α!
Τριάντα χρόνια ακριβώς μετά βρεθήκαμε και πάλι στους δρόμους καλέ μου φίλε, να αντιπαλεύουμε ενωμένοι κι αποφασισμένοι, μια κατ΄επίφαση σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα καταγραφεί στη συνείδηση μας ως κυβέρνηση της «Εθνικής υποταγής», της «Λαϊκής εξαθλίωσης» και της «Κοινωνικής αναλγησίας».
Μια κυβέρνηση που με την τελευταία της πράξη, ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αποποιήθηκε την ιστορία της, πρόδωσε τον κόσμο της (τον κόσμο της εργασίας) και έβαλε τίτλους τέλους στη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.
Τριάντα χρόνια μετά και είμαστε αντιμέτωποι με την πιο αντιλαική, ενδοτική και σκληρή κυβέρνηση, που γνωρίσαμε μετά τη μεταπολίτευση στη χώρα μας.
Μια κυβέρνηση που επιλέγει τα εύκολα και αποφεύγει τα δύσκολα, που προσφεύγει στο Δ.Ν.Τ. και υποτάσσεται στις επιταγές της Τρόικας!
Μια κυβέρνηση που δεν διστάζει να εξισώνει ευθύνες,(που σαφώς έχουμε και μεις καλέ μου φίλε), με εκείνους που διαχειρίστηκαν το θέμα του χρηματηστηρίου, με εκείνους που έκαναν τις προμήθειες στις ένοπλες δυνάμεις και στο χώρο της υγείας, με εκείνους που έπαιξαν με τα ασφαλιστικά μας ταμεία και τα" δομημένα ομόλογα", με εκείνους που ξεπούλησαν τη γη μας και έκαναν πλιάτσικο στο δημόσιο κορβανά, με εκείνους που ανήγαγαν τις μίζες σε επιστήμη!
Όχι καλέ μου φίλε,
απόρριψε τη λογική του "μαζί τα φάγαμε", καταδίκασε την τακτική της συνενοχής, απόρριψε τη διαδικασία της καθολικής συνευθύνης, επίστρεψέ τους την ενοχή και τη ντροπή, που σου σερβίρουν τεχνηέντως μέσα από τα γνωστά διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και τους καλοπληρωμένους stars δημοσιογράφους
Εμείς δεν πλουτίσαμε από την ενασχόλησή μας με τα κοινά καλέ μου φίλε, δεν βρεθήκαμε με ακίνητα και βίλες με πισίνες, δεν αποκτήσαμε ακριβά αυτοκίνητα ούτε μπλεχτήκαμε με Offshore εταιρίες!
Έμεις φταίμε ίσως γιατί ανεχτήκαμε..., γιατί σιωπήσαμε..., γιατί βολευτήκαμε στην εικονική ευδαιμονία μας, όμως σε καμία περίπτωση δεν εξισώνονται αυτές μας οι ευθύνες, με τις τεράστιες, εγκληματικές δικές τους ευθύνες!
Γιατί καλέ μου φίλε, σου θυμίζω τη φράση που ειπώθηκε από πρώην σύντροφό μας, "κάποιοι έζησαν για το ΠΑΣΟΚ, ενώ κάποιο άλλοι έζησαν από το ΠΑΣΟΚ".
Λυπάμαι καλέ μου φίλε που φτάσαμε σ΄αυτό το σημείο. Λυπάμαι ειλικρινά που οι ιδέες, οι αξίες και τα οράματα της σοσιαλδημοκρατίας στρεβλώθηκαν στα μάτια της νέας γενιάς εξαιτίας μιας ανάλγητης κυβερνητικής πολιτικής που ασκείται στο όνομα της!
Λυπάμαι και ταυτόχρονα νιώθω την ανάγκη να σου ζητήσω συγγνώμη, για όσα έκανα που επιβάρυναν τη θέση μας και για όσα δεν έκανα για να τα αποτρέψω και να μας προστατεύσω.
Καλέ μου φίλε,
σε καλώ και πάλι, σε ένα νέο ξεκίνημα, σε έναν καινούριο αγώνα, που θα δώσουμε με περισσότερη σοφία, με γνώση και αξιοποίηση των λαθών μας, με την εμπειρία των χρόνων που κουβαλάμε, με τη συμπαράταξή μας δίπλα στους νέους μας, που βρίσκονται στους δρόμους, διεκδικώντας ότι και μεις πριν τριάντα χρόνια ακριβώς...


ΜΟΥΣΙΚΗ - ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ -ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ


          ΣΥΝΑΥΛΙΑ - ΤΡΙΤΗ 25/10/2011 ΚΑΙ ΩΡΑ 19.00 - ΠΛΑΤΕΙΑ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

                             Ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ιστιαίας

  καλεί όλους τους φορείς που εμπλέκονται στην εκπαίδευση - εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων , μαθητές , γονείς  -  αλλά και όλη την κοινωνία της Β. Εύβοιας , σε Μουσική Διαμαρτυρία-Συναυλία στην Κεντρική Πλατεία της Ιστιαίας την Τρίτη 25 του Οκτώβρη 2011 και ώρα 19.00 , με τη συμμετοχή ομάδας εκπαιδευτικών-μουσικών  του Συλλόγου μας και φίλων.
Συντονίζουμε τον αγώνα μας με όλους τους εργαζόμενους στην ελληνική κοινωνία για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ,ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟΥ Δ.Ν.Τ.

Ø ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Ø ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ,ΣΤΟ ΜΙΣΘΟ, ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ,  ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
Ø ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΕΣ

                                               ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΛΛΑΣ ...

Προσωπικά δεν έχω να ελπίζω σε τίποτα! 

Ούτε σ΄ αυτούς  στέρησαν το χαμόγελό μας  και την αισιοδοξία μας,  ούτε και  σ΄αυτούς που λένε ότι θα μας γλιτώσουν!




Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ !

Το αντιγράφω από ένα σχόλιο στο fb .. είναι λόγια μιας νέας συναδέλφισσας προς κάποιον παλιότερο δάσκαλο-συνδικαλιστή που θα μπορούσα να είμαι κι εγώ ή κι εσύ συνάδελφε.

«Ναι, η γενιά σας φταίει για το χάλι μας και όχι μόνο το οικονομικό. Απαξίωσε με τη συμπεριφορά της το θεσμό του συνδικαλισμού, αφού πρώτα τον χρησιμοποίησε προς ίδιον συμφέρον. Πολλοί που κόπτονταν για τα συνδικαλιστικά, όταν ανέλαβαν θέσεις ευθύνης , διοικητικές αντί να βοηθήσουν στην ενδυνάμωση του με τη δύναμη που έχουν , τον λοιδορούν και τον απαξιώνουν. Τον ξεζούμισαν καλά καλά και τώρα τον πετούν όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια πόσο θυμώνω.
Χθες οι νέοι συνάδελφοι κάναμε πολλές προτάσεις για την απεργία στις 19: πανώ στις εισόδους των σχολείων και στις εισόδους της πόλης, μουσική συναυλία με συναδέλφους μουσικούς στην πλατεία μετά την πορεία, επιστολή στους γονείς, επιστολή στον βουλευτή του Πασοκ της …, συμβολικό συσσίτιο με φασολάδα στους πολίτες. Ήταν η πρώτη φορά που τόσοι νέοι συνάδελφοι πήραν μέρος σε συνέλευση και μάλιστα ενεργά με τοποθετήσεις και προτάσεις.
Σήμερα, οι άλλοτε συνδικαλιστές της …  είναι Διευθυντές και Σχολικοί Σύμβουλοι και Υπεύθυνοι Εκπαιδευτικών Θεμάτων και πάει λέγοντας, περιγελούν και απαξιώνουν τις δράσεις και τη συμμετοχή των νέων. "Ωραία τώρα είμαστε σίγουροι πως θα ανατραπεί η κατάσταση, μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι" λένε γελώντας. Ένα από αυτά που είπα χθες ήταν πως είναι χρέος μας να αντιδράσουμε, χρέος προς τους εαυτούς μας και τα παιδιά που μεγαλώνουμε στα σπίτια μας και στα σχολειά μας και αύριο θα μας ρωτήσουν τι έκανε η γενιά σας όταν η Ελλάδα θυσιαζόταν στο βωμό των κερδοσκοπικών συμφερόντων; Ακόμη και αν καταφέρουμε μόνο μια τρύπα στο νερό, είναι θέμα συνείδησης να μη κάτσω στον καναπέ μου κυριευμένη από απόγνωση την ώρα που βουλιάζουμε...».

ΦΕΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΗΣΙΕΣ!

Παίρνει η µία κυβερνητική παρέα ένα µπιντόνι µε οικονοµικά βρωµόνερα και το δίνει στην επόµενη, που παίρνει τη θέση της κατόπιν εκλογών. Η τελευταία το παραδίδει πιο βαρύ στην επόµενη, κι αυτή στην επόµενη ακόµη πιο βαρύ. Αυτό συνεχίζεται για χρόνια. Κάποτε το µπιντόνι καταλήγει να είναι τόσο βαρύ, που ο τελευταίος παραλήπτης κυβερνητικός πρίγκιπας αδυνατεί να το µετακινήσει, παρά τις πολλές προσπάθειες που καταβάλλει.
Σωριάζεται λοιπόν εξουθενωµένος σ’ ένα πεζούλι βλαστηµώντας και ζητάει βοήθεια από περαστικούς, συµπατριώτες του και ξένους, χωρίς να παραλείπει να φωνάζει ότι οι τελευταίοι προκάτοχοί του φταίνε για τα µαύρα και ασήκωτα χάλια που αυτός τώρα κρατάει στα χέρια του. Πράσινοι και γαλάζιοι είναι έτοιµοι να πιαστούν στα χέρια. Τελικώς, ύστερα από πολλά βογκητά, ύβρεις και κατάρες των µεν προς τους δε, αποστέλλονται αεροπορικώς στην πρωτεύουσα ρωµαλέοι ευρωπαίοι αθλητές της άρσης βαρών που σηκώνουν το πελώριο µπιντόνι µε εντολές των προϊσταµένων τους να το ελαφρώσουν από τα βρωµόνερα.
Οι ντόπιοι πρίγκιπες, πασαλειµµένοι όπως πάντοτε µε βαριά αρώµατα, αλλά βρωµεροί και τρισάθλιοι πλέον, παραλαµβάνουν από τους ρωµαλέους ξένους, σκυφτοί µε τρεµάµενα χέρια, τα χαρτιά µε τις συνταγές που απαιτούνται για να µην τεθεί εκτός ελέγχου το κακό που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει µε ανεύθυνες, γελοίες και ασυνάρτητες πολιτικές πολλών ετών. Υποκλίνονται και µουρµουρίζουν λόγια ακατάληπτα. Το θέαµα προκαλεί ανατριχίλες στο κοινό.
Τα πράγµατα είναι απλά : Θυελλώδεις άνεµοι σαρώνουν τη χώρα. Τα οικονοµικά του κράτους έχουν γίνει πολτός, ο κίνδυνος µιας γενικής κατάρρευσης είναι ορατός, δίκαιοι και άδικοι πλήττονται από την πρωτοφανή κακοκαιρία, οι οικοδοµές τρίζουν. Ένα φαλιρισµένο κράτος είναι το τελικό προϊόν µιας πολιτικής 35 ετών που ασκήθηκε από τον κυβερνητικό δικοµµατισµό της χώρας. Τώρα µια Ελλάδα υπερδανεισµένη και ελλειµµατική, απόλυτα εξαρτηµένη από τον διεθνή δανεισµό βρίσκεται µοιραίως κάτω από τον αυστηρό οικονοµικό έλεγχο των οργάνων του µεγάλου ευρωπαϊκού οργανισµού στον οποίον η χώρα συµµετέχει ως ισότιµος εταίρος από το 1981.
Ανεύθυνες, αντιπαραγωγικές, αντιαναπτυξιακές, πελατειακές, δήθεν «φιλολαϊκές» και κοινωνικές «γαλαζοπράσινες» πολιτικές τσαλαπάτησαν τα οικονοµικά του κράτους, λεηλάτησαν εθνικούς πόρους, ασφαλιστικά ταµεία, γέµισαν καρκινώµατα τις δηµόσιες υπηρεσίες –θύµατα κι αυτές του πιο άγριου κοµµατισµού– ενθάρρυναν την αυθαιρεσία και την ανοµία στην ελληνική κοινωνία, και εντέλει έκαναν «ρόµπα» την πολιτική.
Από αυτές τις άθλιες πολιτικές και µέσα από διάφορα φεστιβάλ µίζας, σκάνδαλα και σκανδαλώδεις καταστάσεις, µοιράστηκαν εθνικοί πόροι σε ολίγους εκλεκτούς, αυξήθηκαν οι νεόπτωχοι, προέκυψαν νέοι νεόπλουτοι, φίλοι των κυβερνήσεων όλοι τους, και γεννήθηκε µια δικοµµατική τάξη άξεστων πολιτικών και κρατικών πριγκίπων της πολυτέλειας και της καλοπέρασης.
Με ρηµαγµένα τώρα τα δηµόσια οικονοµικά της χώρας τίθεται θέµα ενός σχήµατος εξόδου της από την πρωτοφανούς εντάσεως κρίση. Αναπόφευκτα, οι σχετικές συνταγές αναζητούνται µέσα από τους µηχανισµούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού η Ελλάδα είναι µέλος της, έχει υπογράψει την –ιστορικής σηµασίας για τα οικονοµικά πράγµατα της Ευρώπης, όσο και σκληρά νεοφιλελεύθερη– Συνθήκη του Μάαστριχτ, έχει υπογράψει το Σύµφωνο Σταθερότητας εισερχόµενη στη ζώνη του ευρώ. Οι κοινοτικοί υπάλληλοι που πραγµατοποιούν οικονοµικούς ελέγχους στην Αθήνα, προκαλώντας την αντιπάθεια πολλών και διαφόρων εδώ, δεν είναι παρά υπάλληλοι της Κοµισιόν που ανήκουν σε όλες τις χώρες-µέλη µισθοδοτούµενοι από τον κοινοτικό προϋπολογισµό. Μπορεί να είναι σκληρό το διεθνές σφυροκόπηµα της Ελλάδας (πράγµατι «παραδειγµατικά» πλήττεται η χώρα από τα κέντρα της Ε.Ε.), µπορεί να είναι «πονηρή» η συµπεριφορά των διεθνών οίκων οικονοµικής αξιολόγησης (γεµάτων από «αστέρες» της συµφοράς που χαµπάρι δεν πήραν τι γίνεται το 2008) και του διεθνούς τραπεζικού συστήµατος, που απλώς µυρίζεται κέρδη από τον ακριβό δανεισµό προς τη χώρα µας, αλλά δεν είναι ούτε οι κοινοτικοί υπάλληλοι, ούτε η «κακιά» Κοµισιόν, ούτε οι ανελέητοι τραπεζίτες εκείνοι που ευθύνονται για το ότι επί δεκαετίες το ελληνικό «µοντέλο» στηρίχτηκε στη φρενιτώδη αύξηση των δηµοσίων δαπανών και στον διεθνή δανεισµό.
Δεν φταίει ο «διεθνής παράγοντας» αν οι τριτοκοσµικών αρωµάτων ελληνικές κυβερνητικές ηγεσίες δεν κατάλαβαν ή δεν θέλησαν να καταλάβουν ότι εντός της ευρωζώνης πλέον, στο αυστηρό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο των κανόνων του Συµφώνου Σταθερότητας, οι οικονοµικές υποχρεώσεις της Ελλάδας απαιτούσαν άλλες πολιτικές, που σε καµία περίπτωση δεν µπορούσαν να έχουν σχέση µε τις ανέµελες πολιτικές τού «δανείζοµαι και καλοπερνάω» του παρελθόντος, µε διαρκή διόγκωση των ελλειµµάτων, µε διαρκή µείωση των εσόδων, µε αυξηµένη φοροδιαφυγή, µε οικονοµικά σκάνδαλα και µε ασυναρτησίες και φαντασιώσεις περί «ισχυρής Ελλάδας» (ήδη καταχρεωµένης, µε τα ταµεία σε κακή κατάσταση και µε τα φέσια λόγω Ολυµπιακών Αγώνων µέχρι τους αστραγάλους). Και δεν φταίει βέβαια η Κοµισιόν αν κάθε τόσο οι οικονοµικοί εγκέφαλοι των ελληνικών κυβερνήσεων «διόρθωναν» άγαρµπα τα νούµερα και τα στατιστικά στοιχεία των δηµόσιων οικονοµικών για να τη βγάλουν καθαρή στις Βρυξέλλες. Ναι, η Κοµισιόν έκανε, είναι η αλήθεια, κάπως το κορόιδο µε τα ψεύτικα ελληνικά στοιχεία, προκειµένου να µπει και η Ελλάδα στην ευρωζώνη (έπρεπε να έχει ένα κάποιο µέγεθος το γκρουπ των συµµετεχόντων). Αλλά από ‘κει και πέρα, το πράγµα πήγε σχοινί-κορδόνι µε την κουκλίτσα Αθήνα να παριστάνει την πονηρή –ή την πονεµένη, όταν την έπιαναν στα πράσα και στα λαχανάκια Βρυξελλών.
Σκληρά και ανελέητα τα καλοπληρωµένα παιδιά της Κοµισιόν, έκαναν παρ’ όλ’ αυτά υποµονή –τους µπέρδεψε κάπου η κυβέρνηση Καραµανλή µε την «απογραφή» της και τις διαβεβαιώσεις της για «ήπια προσαρµογή» και λαµπρό µέλλον– είδαν στη συνέχεια να γίνεται πάλι «της παλαβής» µε τα δηµόσια οικονοµικά της Ελλάδας, να πέφτουν βροχή τα λάθος και τα ψεύτικα στοιχεία, και τότε µαστίγωσαν τον ταλαίπωρο Παπαθανασίου, προειδοποίησαν προεκλογικά την Αθήνα για τα πολύ σκληρά (πλέον) µέτρα που έπρεπε να πάρει, ήρθε και ο «λεφτά υπάρχουν» Γιώργος Παπανδρέου να ζητήσει «επαναδιαπραγµάτευση» µε την Κοµισιόν, οπότε οργισµένοι οι τεχνοκράτες της Ε.Ε. (από κοντά και οι υπάλληλοι του ΔΝΤ) µαστίγωσαν και τον Παπακωνσταντίνου, παραµέρισαν τα αστέρια της κυβέρνησης Παπανδρέου και τις ελληνικές στατιστικές, έπιασαν δουλειά για λογαριασµό τους και ο Θεός βοηθός πλέον... ΠΑΣΟΚ και Νέα Δηµοκρατία, καλό είναι να κάνουν «τουµπεκί» τώρα οι αγαπητοί µας. Να αφήσουν στην άκρη οι καλοπερασάκηδες τις υποκρισίες, το δήθεν ενδιαφέρον τους για τα βάσανα των αδύναµων κοινωνικών τάξεων (πολύ αργά τις θυµήθηκαν, αφού έως και τα ασφαλιστικά ταµεία τους λεηλάτησαν), διότι άφρονες οδήγησαν άοπλη την Ελλάδα στα πεδία των σκληρών κατανοµών της νεοφιλελεύθερης «παγκοσµιοποίησης» και του «Μάαστριχτ», διότι δικό τους έργο είναι αυτή η άθλια εθνική κατάσταση που διέλυσε τα οικονοµικά του κράτους, κατέστησε διάτρητο τον κοινωνικό ιστό, παρέδωσε αδύναµη τη χώρα στους ελέγχους των υπηρεσιών της Κοµισιόν και υποχρεώνει σήµερα έως και τη µεσαία αστική τάξη σε άγρια «λιτότητα» µε φόντο µια µαραµένη βιοµηχανία, µια συρρικνωµένη γεωργία, µια νεολαία σε απελπισία. Ένα πράγµα τούς µένει να κάνουν, αν το µπορούν βέβαια: να δουλέψουν εν σιωπή, σκληρά, η µεν κυβέρνηση για να σχεδιάσει πολιτικές για ορθολογισµό των δηµόσιων οικονοµικών, για αναδιοργάνωση του κράτους και για την παροχή αξιόπιστων, λειτουργικών κοινωνικών υπηρεσιών στους πολίτες, η δε αξιωµατική αντιπολίτευση να µελετήσει σοβαρά τα στοιχεία της σηµερινής εθνικής κατάστασης και να υποβάλει τις δικές της προτάσεις για την καλύτερη δυνατή αντιµετώπιση των προβληµάτων. Αν αυτό δεν γίνεται, οι δηµόσιες ρητορείες τους, οι υποσχέσεις τους, οι «κριτικές» και οι «αναλύσεις» τους στα µέσα ενηµέρωσης δεν θα είναι παρά επανάληψη παλαιότερων µπουρδολογιών και λόγια του αέρα.
                                                             Του Κωνσταντίνου Ι. Αγγελόπουλου, από τη ΓΑΛΕΡΑ
 

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Έχουμε και την Tρόικα που μας αξίζει!

          Από το ιστολόγιο  http://www.i-reportergr.com/2011/10/t.html#.TpFI03b2-LA.facebook

Η Ελλάδα, δύο χρόνια μετά τη συμφωνία του μνημονίου βρίσκεται σήμερα πιο κοντά στη χρεοκοπία παρά ποτέ, ενώ την ίδια στιγμή έχει παγώσει κυριολεκτικά κάθε οικονομική πρωτοβουλία. Είναι προφανείς τόσο οι ευθύνες της κυβέρνησης, που επί μήνες δεν έκανε αυτό που έπρεπε και κωλυσιεργούσε, όσο και της αντιπολίτευσης, που υπονόμευσε με κάθε δυνατό τρόπο τη δημοσιονομική προσπάθεια και τις διαρθρωτικές αλλαγές. Για όσα συνέβησαν έχει όμως σοβαρές ευθύνες και η τρόικα. Τόσο έναντι των Ευρωπαίων (κυρίως), φορολογουμένων, τα χρήματα των οποίων διαχειρίζεται, όσο και έναντι εκείνων των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι ήλπισαν ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης απαλλαγής της χώρας από ένα κρατικοδίαιτο, φαύλο και διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας. Ένα σύστημα εξουσίας το οποίο γιγαντώθηκε με τα χρήματα της Ευρώπης και περιθωριοποίησε τις υγιείς και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, σε κάθε τομέα της οικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής ζωής, την τελευταία τριακονταετία. Ποια ήταν τα κυριότερα λάθη της τρόικας-
Στο οικονομικό επίπεδο τα θεμελιώδη λάθη του προγράμματος ήταν η διάρκειά του, η αναλογία φόρων και δαπανών και η χρησιμοποίηση των χρημάτων των Ευρωπαίων για κατανάλωση αντί για επενδύσεις. Η θεωρία ότι το έλλειμμα ήταν τόσο μεγάλο ώστε θα έπρεπε να περικοπεί εντός μιας τετραετίας, μετέτρεψε το πρόγραμμα σε ένα κινέζικο βασανιστήριο, που πολλαπλασίασε την αβεβαιότητα και αύξησε στο ενδιάμεσο δραματικά το δημόσιο χρέος, καθιστώντας το τελείως ανεξέλεγκτο. Από πού κι ως πού η χρεοκοπημένη Ελλάδα θα μπορούσε να δικαιολογήσει πρωτογενές έλλειμμα για νέες καταναλωτικές δαπάνες του κράτους ύψους σχεδόν 20 δισ. το 2010 και το 2011; Και με δεδομένο ότι ο κεντρικός στόχος του προγράμματος ήταν η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, γιατί έπρεπε να τεθεί ο στόχος να συμβεί αυτό το 2012 και όχι το 2010; Σε μια χώρα που είχε το χαμηλότερο ύψος επενδύσεων σε όλη τη Νότια Ευρώπη (30% κάτω από την Ιταλία και την Ισπανία ως ποσοστό του ΑΕΠ) και το μεγαλύτερο ποσοστό υπερκατανάλωσης, η τρόικα αντί να χρηματοδοτήσει νέες επενδύσεις, χρηματοδότησε τη συνέχιση της δημόσιας κατανάλωσης.

Ταυτόχρονα –παρά το γεγονός ότι και η ίδια η τρόικα διακήρυσσε ότι προτεραιότητα στη μείωση του ελλείμματος έχει η περικοπή των δαπανών και όχι η αύξηση των φόρων– αποδέχθηκε την αντίθετη πολιτική την οποία ακολούθησε η κυβέρνηση. Οι συνεχείς αυξήσεις των φορολογικών συντελεστών, με δεδομένο τον διεφθαρμένο φοροεισπρακτικό μηχανισμό και την εκτεταμένη κοινωνική αποδοχή της φοροδιαφυγής, στραγγάλισε την ιδιωτική παραγωγική οικονομία, κατέστησε τους συστηματικούς φοροφυγάδες οικονομικά ανταγωνιστικούς και λειτούργησε εις βάρος των πιο παραγωγικών και ανταγωνιστικών επιχειρήσεων.

Τέλος, παράλογο από οικονομικής πλευράς και εξαιρετικά επιπόλαιο είναι και το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που προωθείται. Ένα πρόγραμμα με εξωπραγματικά προσδοκώμενα έσοδα, εξωπραγματικούς χρόνους υλοποίησης, για το οποίο δεν έχει υπάρξει καμία σοβαρή προετοιμασία. Κανείς δεν ξέρει ή δεν μπορεί να δικαιολογήσει από πού θα προέλθουν τα περίφημα 50 δισ., αφού κανείς δεν έχει αναζητήσει ενδεικτικές έστω τιμές αγοράς για τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που εισφέρονται στο πρόγραμμα.Πρόκειται για ευχολόγιο, που έχει ως στόχο απλώς να ξεγελάσει τις αγορές και να κερδίσει χρόνο.

Τα σοβαρότερα λάθη εντούτοις της τρόικας αφορούν την πλήρη αδυναμία της να κατανοήσει την πολιτική και κοινωνική διάσταση του εγχειρήματος που ανέλαβε. Παρά το γεγονός ότι στο ίδιο το αρχικό μνημόνιο αναγράφεται ότι «η κυβέρνηση δεσμεύεται σε δίκαιη κατανομή του κόστους προσαρμογής», η τρόικα ανέχθηκε την βαθιά άδικη κατανομή που είχε ως στόχο τη διατήρηση των προνομίων του πολιτικού και κομματικού συστήματος εξουσίας και την προστασία των φαύλων και διεφθαρμένων πελατειακών σχέσεων που είχε αναπτύξει τις τελευταίες δεκαετίες. Οι επιχειρήσεις στραγγαλίστηκαν από πλευράς ρευστότητας από τις τράπεζες (που εξαρτώνται απόλυτα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στην οποία χρωστούν σχεδόν 100 δισεκατομμύρια), όμως οι ισχυροί του συστήματος, κόμματα, συγκεκριμένα ΜΜΕ κ.λπ.), συνέχισαν να δανειοδοτούνται με τρόπο που παραβιάζει κάθε τραπεζικό κριτήριο. Με πιο προκλητική την περίπτωση των κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, που χρωστούν πάνω από 250 εκατομμύρια ευρώ, με μοναδικό ενέχυρο την κρατική χρηματοδότηση για περίοδο πολύ μετά τη λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής. Αντί η τρόικα και η ΕΚΤ να ξεκινήσουν τη λιτότητα και την εφαρμογή σοβαρών κριτηρίων δανεισμού από τα κόμματα που μας οδήγησαν εδώ, τα άφησαν στο απυρόβλητο.

Επίσης αποδέχθηκαν την επιλογή της κυβέρνησης να προστατεύσει τους υπαλλήλους του δημοσίου τομέα, μεγάλο μέρος των οποίων έχει διοριστεί αναξιοκρατικά, με πλάγια μέσα, εις βάρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Έτσι ενώ όλοι δέχονται ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι υπερτροφικός και με πολύ χαμηλή παραγωγικότητα η τρόικα επέτρεψε να συνεχιστούν οι διορισμοί στο Δημόσιο, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα οδηγούνταν και οδηγούνται στην ανεργία, λόγω της διατήρησης υψηλών δημοσίων ελλειμμάτων.

Αντίστοιχα υπέρ των προνομιούχων του Δημοσίου και του κομματικού συστήματος λειτούργησε η τρόικα σε ό,τι αφορά τις συντάξεις. Θεωρητικά το συνταξιοδοτικό είχε ως στόχο να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης, ιδίως για τους προνομιούχους των ΔΕΚΟ και των άλλων συντεχνιών. Στην πράξη όμως, ενώ αυτό θεσμοθετήθηκε μεσο-μακροπρόθεσμα, αφέθηκαν ορθάνοιχτα πορτοπαράθυρα πρόωρης συνταξιοδότησης, τα οποία μάλιστα επιδοτήθηκαν με πρόσθετα προνόμια –με αποτέλεσμα να βγουν δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι στη σύνταξη στα πενήντα τους με τα αντίστοιχα εφάπαξ (μαζί τους και δημοσιογραφική συντεχνία της οποίας το αγγελιόσημο διατηρείται αλώβητο)–, προνόμια που ούτε ονειρεύονται οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα που συνταξιοδοτούνται στα 65 αφού έχουν πληρώσει τεράστιες εισφορές στο ΙΚΑ. Κι όλα αυτά εις υγείαν της τρόικας.

Στο πολιτικό μέρος τώρα, η τρόικα θεώρησε ότι οι δραστηριότητές της ήταν καθαρά τεχνοκρατικές και όχι πολιτικές. Στην πραγματικότητα όμως λειτούργησε πολιτικά εις βάρος των υποστηρικτών των μεταρρυθμίσεων και προς όφελος των χειρότερων αντιπάλων τους. Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά της έναντι του Α. Σαμαρά, ο οποίος από την αρχή της υπόθεσης επιτέθηκε με κάθε τρόπο στο μνημόνιο και προσπάθησε να πείσει ότι μπορεί να εφαρμόσει εναλλακτική πολιτική με πρόσθετα χρήματα που θα πάρει επαναδιαπραγματευόμενος με την τρόικα. Η τρόικα, ενώ εξέτασε το σχετικό σχέδιο και το βρήκε παντελώς ανεφάρμοστο, ουδέποτε ενημέρωσε με σαφήνεια τον ελληνικό λαό για το περιεχόμενό του. Την ώρα που συναντά τακτικά τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του προσπαθώντας να επιδιώξει «συναίνεση», προσφέροντάς του επικοινωνιακούς πόντους και κύρος, δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό για τις πιθανότητες εφαρμογής των ανεδαφικών συνταγών του, εντείνοντας τη σύγχυση και την πολιτική αβεβαιότητα και υπονομεύοντας πολιτικά τους υποστηρικτές των μεταρρυθμίσεων. Τόσο τους ελάχιστους που έχουν απομείνει εντός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και εκείνους που βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στο ευρύτερο πολιτικό φάσμα.

Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτές τις συμπεριφορές; Ασφαλώς δεν πρόκειται για κακή πρόθεση. Οι Ευρωπαίοι και άλλοι αρμόδιοι δεν έχουν λόγο να αποτύχει το πρόγραμμα. Για να ερμηνεύσει κανείς τη συμπεριφορά τους θα πρέπει να αναζητήσει ψυχολογικές και θεσμολαγνικές ερμηνείες. Λίγο η γαλατική ευγένεια και η βορειοευρωπαϊκή αυτοσυγκράτηση, λίγο η δημοσιοϋπαλληλική ευθυνοφοβία, λίγο οι κανόνες περί ownership του προγράμματος, που προωθεί το ΔΝΤ (ότι πρέπει δηλαδή όσοι εφαρμόζουν το πρόγραμμα να αισθάνονται ότι είναι «δικό τους»). Κυρίως όμως η αδυναμία τους να αντιληφθούν πώς πράγματι λειτουργεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η αφέλειά τους να νομίζουν ότι το σύστημα εξουσίας της Ελλάδας θα θελήσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα για να σωθεί η χώρα, την ώρα που οι παίκτες στο σύστημα αυτό αναζητούν τρόπους να σώσουν ο καθένας τον εαυτό του, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες επιπτώσεις. Έτσι η τρόικα αντί να συμμαχήσει με τον ελληνικό λαό, την ώρα που του προσφέρει τεράστια ποσά βοήθειας, κατέληξε να βλάπτει όσους θα έπρεπε να τη στηρίζουν, να υπονομεύει τους φίλους των μεταρρυθμίσεων και να βοηθά τους αντιπάλους τους. Τόσο που να αναρωτιέται κανείς αν έχουμε τελικά και την τρόικα που μας αξίζει!


Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2011/10/t.html#ixzz1aGb6t9sx

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ (όπως έχει κατατεθεί στη Βουλή)

Δείτε εδώ την ανάλυση του νέου μισθολογίου από τον ειδικό συνεργατη της ΔΟΕ Γιάννη Μπαλάγκα ενώ η σύγκριση με το προηγούμενο μισθολόγιο και η χασούρα από την εφαρμογή του είναι  εδώ!
Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται για ενιαίο μισθολόγιο, αλλά για ενιαίο φτωχολόγιο!