Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ... ΦΕΡΥ ΜΠΩΤ!

Σάββατο 17 του Μάρτη 2012 και ώρα 8 παρά κάτι το πρωί, τρεις αθλητικές ομάδες συναντήθηκαν στο λιμάνι των Λουτρών Αιδηψού μια και πήγαιναν σε αθλητικές υποχρεώσεις που είχαν. 
Οι παιδικές  ποδοσφαιρικές των Ωρεών και της Ακαδημίας Ιστιαίας  πήγαιναν για αγώνες στη Χαλκίδα και η παιδική ομάδα μπάσκετ του Σύλλα Αιδηψού πήγαινε στη Λαμία για τον αγώνα με την Αναγέννηση για τη Β΄φάση όπου έχει προκριθεί.    

Παρούσες και οι διοικήσεις των ομάδων που με το δίκαιο τους διαμαρτύρονταν για το πολύ πρωινό της ώρας, την μεγάλη απόσταση που έχουν πάντα να διανύσουν οι ομάδες της Βόρειας Εύβοιας και τα πολλά έξοδα σε λεωφορεία και εισιτήρια.
Δυστυχώς οι ομοσπονδίες δε λαμβάνουν υπόψιν "τέτοιες λεπτομέρειες" και πάντα εμείς από τα Βόρεια είμαστε αδικημένοι και μονίμως ...κουρασμένοι.


Το φέρυ μπωτ ΑΙΔΗΨΟΣ γέμισε με αθλητές και χαρούμενες φωνές. 
Αυτή είναι η προσφορά όλων ημών που ασχολούμαστε με τον αθλητισμό και αφιερώνουμε  τον ελεύθερο χρόνο μας στα παιδιά μας/σας, μέσα σε πολύ δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. 

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

(Ο Δωδεκανήσιος Φώτης Βαρέλης έγραψε το ποίημα αυτό το 1957 για εκείνον τον Κύπριο μαθητή της Ε΄ γυμνασίου που κρεμάστηκε από τους Άγγλους για την εθνική του δράση τα μεσάνυχτα της 13ης Μάρτη του 1957. Ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι.)

  ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΑΝ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΤΟΥ ΒΑΡΕΛΗ ... ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΜΟΥ... 


Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα                    
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
 Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ' άκουσε κανένας.
 Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
 οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
 η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.

 Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
 Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.

Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
 Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
 μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
 - Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος. Και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.
 Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
 αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ' αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.

 - Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα 'πε κι απλώθηκε σιωπή πα' στα κλαμένα νιάτα,
 που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ' εκείνο τ' αδειανό, παντοτινά γεμάτο.


 Φώτης Βαρέλης

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες! Liberation


‎"...Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.
Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.
Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη. Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.
Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.
Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του “τρελού χρήματος”. Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα “Δεν πληρώνω» και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.
Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.
Είναι επίσης το μέλλον μας.
Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!
Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες! "